เสิ่นยานชิงก้มหน้ามองมือน้อย ๆ ที่จับชายเสื้อของเขาไว้ ไม่ได้พูดอะไร และก็ไม่ได้ผลักมือนั้นออก
แสงในโรงอาหารค่อย ๆ มืดลง
ไฟฉุกเฉินถูกเปิดขึ้น แสงสลัวสีเหลืองส่องใบหน้าหวาดกลัวของผู้คนกว่าสิบคน
บางคนร้องไห้ บางคนกอดโทรศัพท์แล้วกดเบอร์ซ้ำ ๆ เสียงตู๊ด...ตู๊ด...ตามด้วยเสียงตัดสาย ไม่มีสัญญาณ โทรออกไม่ได้
หญิงสาวคนหนึ่งย่อตัวลงนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงมุมห้อง "หนูจะกลับบ้าน... พ่อกับแม่ยังรอหนูอยู่..."
ครูข้างกายตบไหล่เธอเบา ๆ ริมฝีปากซีดขาว พูดคำปลอบใจที่ดูไม่เข้าท่าเท่าไรนัก
ความตื่นตระหนกแพร่กระจายไปทั่วฝูงชนราวกับโรคระบาด
"ยานชิง" หลินหยูอุดประตูเสร็จก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา "ข้างนอกมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกที่กัดคน... พวกนั้นยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"
"กลายเป็นปีศาจไปแล้ว" น้ำเสียงเสิ่นยานชิงยังคงนิ่งเฉย "คนที่ถูกกัดก็จะกลายเป็นแบบนั้นไปด้วย ติดต่อกันได้รวดเร็วมาก"
หลินหยูถาม "แล้ว... แล้วตอนนี้เราจะทำยังไง?"
เสิ่นยานชิงตอบ "ก่อนอื่นสำรวจเสบียง ยืนยันแหล่งน้ำ ตรวจอุปกรณ์สื่อสาร ดูว่าจะติดต่อกับผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัยได้หรือไม่"
คำพูดของเขามีพลังในการโน้มน้าวโดยธรรมชาติ ทำให้คนฟังยอมทำตามโดยไม่รู้ตัว และยังเป็นเหมือนยาระงับประสาทที่ทำให้ผู้คนสงบลงได้
หลินหยูพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วหันไปเรียกนักเรียนสองสามคนที่วิ่งเข้ามาด้วยกันให้ช่วยกันสำรวจเสบียงในโรงอาหาร
อวิ๋นรั่วเจียวเดินตามเสิ่นยานชิงไปที่มุมด้านในของโรงอาหาร ซึ่งห่างจากคนอื่นพอสมควร
นางจึงปล่อยชายเสื้อของเขาออก เงยหน้าขึ้นมองเขา เสียงนุ่มละมุนและสั่นเล็กน้อย "รุ่นพี่... ขอบคุณค่ะ"