ตึกวิทยาศาสตร์อยู่ไม่ไกลจากซูเปอร์มาร์เก็ต เดินเพียงเจ็ดแปดนาทีก็ถึง
แต่ไกลๆ อวิ๋นรั่วเจียวก็เห็นร่างนั้นแล้ว
ชายหนุ่มชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังเดินออกจากตึกวิทยาศาสตร์อย่างไม่รีบร้อน รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวบาง ใต้เสื้อเชิ้ตสะอาดนั้นเห็นกล้ามเนื้อรำไรเป็นสายสวย ท่วงท่าสง่าแต่ไม่โอ้อวด ดุจต้นสนเย็นชาที่เติบโตกลางสายลม
ใบหน้าคมเย็นเฉียบ ดั้งจมูกสูงโด่ง กรามเรียวคมราวกับวาดด้วยเส้นเดียว ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่มีอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า
กลิ่นอายเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งแผ่กระจายไปทั่ว รอบกายหลายเมตรไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
เสิ่นยานชิง อัจฉริยะหน้าตายผู้โด่งดังแห่งมหาวิทยาลัยเยียนจิง
อวิ๋นรั่วเจียวเร่งฝีเท้าเดินเข้าไป ทันทีที่เธอขยับ ผู้คนรอบข้างก็สังเกตเห็น
“เอ๊ะ...นั่นไม่ใช่สาวงามประจำคณะที่มาสารภาพรักเสิ่นยานชิงเมื่อวานหรือ?”
“นางมาอีกแล้ว? ยังจะมาดักเสิ่นยานชิงอีกหรือ?”
อวิ๋นรั่วเจียวทำเป็นไม่ได้ยิน นางเดินผ่านสายตาที่จับจ้องมายืนห่างจากเสิ่นยานชิงสองก้าว เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
น้ำเสียงนุ่มนวล ใสกระจ่างแบบสาวน้อย: “รุ่นพี่คะ หนูจะไปคืนหนังสือที่ห้องสมุด พอดีทางเดียวกัน ไปด้วยกันได้ไหมคะ?”
ไม่อ่อนแอ ไม่ถือตัว ระยะห่างพอเหมาะพอเจาะ
เสิ่นยานชิงหยุดฝีเท้า
เขาหันข้างเล็กน้อย สายตามองไปที่ใบหน้าอวิ๋นรั่วเจียว
ดวงตาดำคู่นั้นราวกับแอ่งน้ำเย็นเยียบ มีพลังทะลุทะลวงที่ทำให้คนไม่อาจซ่อนเร้นอะไรได้
เขาแน่นอนว่ารู้จัก นางคือหญิงสาวที่มาสารภาพรักกับเขาเมื่อวาน แต่ตอนนี้มองดูนาง ในแววตากลับมีความประหลาดใจแวบหนึ่ง