อวิ๋นรั่วเจียวส่งเสียง "อืม" เบา ๆ แต่กลับแอบหันไปมองทิศทางนั้นอีกรอบ
ระหว่างทางกลับ อวิ๋นหลานปกป้องอวิ๋นรั่วเจียวไว้ข้างกาย สั่งให้เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ตลอดทางไม่มีการหยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว จนกระทั่งประตูใหญ่ของถิ่นเผ่าปรากฏขึ้นในสายตา นางถึงได้โล่งอกในที่สุด
อวิ๋นรั่วเจียวนั่งอยู่บนยานพาหนะสัตว์ สัมผัสได้ว่าแผ่นหลังที่ตึงเครียดของมารดาตลอดทางจึงคลายลงในที่สุด จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง: "ท่านแม่... ท่านเป็นอะไรหรือ?"
ร่างของอวิ๋นหลานแข็งทื่อไปชั่วขณะหนึ่งอย่างชัดเจน
นางไม่ได้ตอบทันที แต่เงียบไปนาน จึงเอ่ยเสียงต่ำ: "เจ้ารู้หรือไม่ ว่าสัตว์อสูรเพศชายเมื่อครู่นั้นชื่ออะไร?"
อวิ๋นรั่วเจียว: "เขาบอกข้าเพียงว่าเขาชื่ออาเหย่"
อวิ๋นหลานหลับตาลง เหมือนในที่สุดก็ยืนยันบางอย่างได้แล้ว จึงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด: "เจียวเจียว เจ้าฟังท่านแม่พูดก่อน คนผู้นั้น คือราชาหมาป่าแห่งเทือกเขาชางหลาง — ซั่วเหย่"
อวิ๋นรั่วเจียวตะลึงงันไปทั้งตัว
ราชาหมาป่า? ซั่วเหย่?
ในลานล่าฤดูใบไม้ผลิ น้ำเสียงที่ทุกคนเอ่ยถึงราชาหมาป่าด้วยความเกรงขามปนหวาดกลัว คำพูดของอวิ๋นกั่วที่ว่า "เผ่าหมาป่าล้วนเป็นสัตว์ที่กินคนไม่เหลือซาก" รวมถึงคำย้ำเตือนของมารดาที่ว่า "เมื่อเห็นเผ่าหมาป่าให้หลบให้ไกล"...
พี่อาเหย่ผู้โดดเดี่ยว ซีดเซียว นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างลำธารให้นางช่วยพันแผล ที่อยู่ในความคิดของนาง กับราชาหมาป่าซั่วเหย่ผู้ทำให้ทั่วทั้งทวีปหวาดกลัว...
พวกเขาเป็นคนเดียวกันงั้นหรือ?
"เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง?" อวิ๋นรั่วเจียวกระพริบตาอย่างงุนงง "เขาดูไม่ดุร้ายเลยสักนิด..."
สีหน้าของอวิ๋นหลานเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางหันตัวมา ใช้สองมือประคองใบหน้าของลูกสาว แล้วพูดทีละคำ ๆ
"เจียวเจียว เจ้าฟังท่านแม่พูดก่อน ราชาหมาป่าซั่วเหย่คือสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีป ว่ากันว่าเขาคนเดียวสามารถบดขยี้เผ่าหนึ่งทั้งเผ่าได้"