นางตกใจจนแทบจะร้องออกมา แต่มีมือที่เรียวยาวข้างหนึ่งค่อย ๆ วางลงบนริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบา กลืนเสียงร้องนั้นกลับเข้าไป
"จุ๊ ๆ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย
อวิ๋นรั่วเจียวเบิกตากว้าง มองเห็นคนที่มาภายใต้แสงจันทร์ ผมสีเงินยาวเป็นประกาย นัยน์ตาสีน้ำเงินเยือกเย็น ร่างสูงใหญ่จนแทบจะบดบังสายตานางทั้งหมด
นางตะลึงงัน ความตื่นตระหนกในดวงตากลายเป็นประกายทั้งตกใจและดีใจอย่างช้า ๆ
ซั่วเหย่ปล่อยมือจากริมฝีปากของนาง
เขาก้มหน้ามองใบหน้าเล็ก ๆ ตรงหน้า เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาที่เป็นประกายของนาง
มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ขึ้นเล็กน้อย: "ดีใจหรือ?"
อวิ๋นรั่วเจียวลดเสียงลง: "พี่อาเหย่ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?"
พูดจบ ก็นึกขึ้นได้เหมือนถูกอะไรบางอย่างสะกิด รีบหดตัวไปด้านหลัง แววตาเริ่มระแวดระวังขึ้นทีละน้อย
ตากลมโต หูกระต่ายแนบชิดหัวและหดไปข้างหลังเล็กน้อย ท่าทางแบบนี้มีเพียงตอนที่กระต่ายตื่นตกใจหรือหวาดกลัวเท่านั้น
ความอ่อนโยนในดวงตาของซั่วเหย่ชะงักไปเล็กน้อย
เขาก้มหน้าลง ปิดบังความหมองหม่นในแววตาชั่วครู่ แต่เสียงยังคงทุ้มต่ำเช่นเคย: "มารดาของเจ้าเล่าฐานะของข้าให้ฟังแล้ว?"
อวิ๋นรั่วเจียวเม้มริมฝีปาก ไม่ตอบ
นางลังเลอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะถามเสียงเบา: "เจ้า... เป็นราชาหมาป่าจริง ๆ หรือ?"