เรื่องที่อิ้นฉีจะประลองชิงธงทหารกับเซ่อปู้เถิงปาเล่อจูเอ่อร์ แพร่กระจายไปทั่วค่ายราวกับมีปีก เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็รู้กันถ้วนหน้า
ตั้งแต่กระโจมที่ประทับของจักรพรรดิไปจนถึงบริเวณที่พักของแต่ละเผ่า แทบทุกคนต่างพูดถึงเรื่องนี้ ฝ่ายหนึ่งคือองค์ชายยี่สิบสามแห่งต้าชิง ตัวนุ่มนิ่มราวกับก้อนแป้งน้อยที่ได้รับการทะนุถนอม อีกฝ่ายคือองค์ชายเล็กแห่งทุ่งหญ้าเค่อเอ่อร์ชิ่น ซึ่งฝึกวิชาต่อสู้และกลยุทธ์กับเหล่านักรบมาตั้งแต่เยาว์วัย แค่ได้ยินว่าจะประลองกันก็รู้แล้วว่าต้องครึกครื้นแน่
เมื่ออิ้นจื่อ อิ้นฉี อิ้นถัง อิ้นเอ๋อ อิ้นเสียง และอิ้นถีได้ยินข่าว ต่างก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
ในสายตาพวกเขา อิ้นฉีก็เป็นเพียงก้อนแป้งน้อย ยังจะให้วางกลศึกชิงธงทหารอีกหรือ แค่วิ่งบนทุ่งหญ้าเร็วไปหน่อยก็กลัวว่าจะหกล้มแล้ว หากประลองแพ้แล้วต้องเสียใจ หรือเผลอชนกระแทกจนบาดเจ็บ จะทำอย่างไรดี
“ไม่ได้ ข้าต้องไปดู!” อิ้นถีเป็นคนแรกที่นั่งไม่ติด เขาวางเอกสารในมือลงแล้วเดินออกไป น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ “เจ้าเด็กนั่นจะรู้เรื่องบัญชาการรบได้อย่างไร ถึงเวลาถูกคนรังแกขึ้นมาจะทำอย่างไร!”
อิ้นเสียงขมวดคิ้วแน่น น่าเสียดายที่พี่สี่ฝากให้เขาคอยจับตาดูซื่อจื่อน้อยแท้ ๆ อีกฝ่ายยังไม่ทันมาหาถึงที่ แต่เจ้าก้อนแป้งจอมซนของพวกเขากลับวิ่งไปท้าประลองเสียก่อน หลายวันก่อนยังส่งของเล่นเล็ก ๆ กับขนมให้กันอยู่เลย เหตุใดวันนี้ถึงก่อเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ได้
ก้อนแป้งน้อยผู้นี้มีนิสัยดีมาแต่ไหนแต่ไร ไหนเลยจะเป็นคนเป็นฝ่ายไปท้าประลองกับผู้อื่น หรือซื่อจื่อน้อยจะยุยงเขา ต้องไปถามให้รู้เรื่องโดยเร็ว
อิ้นจื่อวางหนังสือในมือลง แม้เจ้าตัวน้อยจะพร่ำบอกอยู่เสมอว่าอยากเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่เมื่อมองท่าทางนุ่มนิ่มของเขาแล้ว ก็ไม่เหมาะกับการจับดาบถืออาวุธเอาเสียเลย ด้วยสติปัญญาเช่นนี้ ควรตั้งใจร่ำเรียนและเดินบนเส้นทางของบัณฑิตมากกว่า
ตรงหน้ากระโจม ทั้งกลุ่มบังเอิญมาพบกันพอดี แล้วก็ได้ยินอิ้นถังกับอิ้นเอ๋อกำลังโต้เถียงกันเสียงเบา