สวนด้านหลังจวนเป่ยเล่อองค์ที่แปดได้รับการตกแต่งจนมีบรรยากาศงดงามเป็นเอกลักษณ์
เกรงว่าความร้อนจากเตาถ่านจะทำให้อิ้นฉีร้อนอบอ้าว อิ้นถังกับอิ้นเอ๋อจึงจงใจย้ายเตาย่างเนื้อไปไว้ห่างออกไป
ภายในศาลาเย็นที่อยู่ด้านข้าง ผ้าม่านโปร่งบางห้อยระย้าลงมาจนถึงพื้น ใช้กั้นแมลงตัวเล็กที่บินว่อนอยู่ทั่วบริเวณ ทั้งสวนได้รับการจัดแต่งอย่างงดงามยิ่ง
อิ้นฉียืนมองจากใต้ระเบียง อดทอดถอนใจไม่ได้ พี่เก้ากับพี่สิบช่างสรรหาสิ่งให้ทำเก่งเสียจริง!
เมื่อเห็นอิ้นฉีกับหลิ่วซูเหิงวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาด้วยกัน อิ้นเอ๋อก็รีบก้าวเข้าไปขวางทั้งคู่ พลางยื่นมืออุ้มอิ้นฉีขึ้นมา กำชับว่า “วิ่งช้าหน่อย ทางนี้ยังวุ่นวายอยู่ ประเดี๋ยวล้มขึ้นมาจะทำอย่างไร”
อิ้นถังหันมามองเจ้าตัวเล็ก มุมปากมีรอยยิ้ม “นอนอิ่มหรือยัง? อย่ากิน ๆ อยู่แล้วเผลอหลับไปตอนกลางคืนเล่า เช่นนั้นคงพลาดเรื่องสนุกเป็นแน่”
อิ้นฉีกะพริบตาปริบ ๆ มองอิ้นถังด้วยความอยากรู้อยากเห็น “พี่เก้า มีอะไรสนุกหรือ?”
“ข้ารู้แล้ว! ข้าเห็นหมดแล้ว” หลิ่วซูเหิงยังพูดไม่ทันจบ อิ้นถังก็ยื่นมือไปปิดปากเขาเบา ๆ
อิ้นเอ๋อเห็นแล้วก็หัวเราะ “ตาไวเสียจริง บอกออกมาแล้วจะยังมีอะไรให้ประหลาดใจอีกเล่า พวกเราอุตส่าห์ซ่อนไว้ หวังให้ฉีเอ๋อร์ได้เล่นอย่างเต็มที่ เจ้านี่ช่างปากไวเสียจริง”
หลิ่วซูเหิงแกะมืออิ้นถังออก “ข้าไม่พูดก็ได้”
อิ้นฉีคิดว่าเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ จึงไม่ถามอีก พี่เก้าบอกว่าสนุก ย่อมต้องสนุกแน่
อิ้นถังมองสวนที่ยังดูวุ่นวายอยู่เล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “เอาละ ที่นี่มิใช่ที่เล่นของพวกเจ้าในยามนี้ พี่แปด พาพวกเขาไปเล่นตรงข้าง ๆ ก่อนเถิด ทางนี้อีกประเดี๋ยวก็จัดการเรียบร้อยแล้ว”
อิ้นซื่อยิ้มอย่างจนใจ รับอิ้นฉีจากอ้อมแขนอิ้นเอ๋อแล้ววางลงบนพื้น ก่อนจะจับมือเล็ก ๆ ของเด็กทั้งสอง “ไปเถิด อย่าขวางพี่เก้ากับพี่สิบทำงานอยู่ตรงนี้ หากประเดี๋ยวเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา พวกเจ้าสองคนคงถูกกล่าวโทษ”
หลิ่วซูเหิงเชิดหน้าขึ้นทันที พึมพำว่า “ข้ามาช่วยด้วยความหวังดีแท้ ๆ!”
อิ้นฉีก็พยักหน้าแรง ๆ ตาม มือเล็กยังเขย่ามือที่อิ้นซื่อกุมไว้ แล้วเอ่ยเสริมเสียงอ้อแอ้ “อืม ฉีเอ๋อร์ก็มาช่วยด้วยความหวังดี”