รุ่งอรุณวันถัดมา แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องหน้าต่าง สาดลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา
อิ้นฉีนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ร่างน้อยขดอยู่ใต้ผ้าห่มนุ่ม ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวเหยียด ใบหน้าเล็กอิ่มเอิบสงบนิ่ง
เจ้าตัวน้อยอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ก็ยังเกาะติดอิ้นเอ๋อเล่นซุกซนอยู่เกือบครึ่งค่อนคืน กว่าจะหลับลงได้
อิ้นถังกับอิ้นเอ๋อแวะมาดูเขาหลายคราแล้ว ยามนี้ทั้งสองยืนอยู่ข้างเตียง มองอิ้นฉีที่หลับสนิทโดยไม่รู้จะทำเช่นไรดี
อิ้นเอ๋ออดรนทนไม่ไหว พึมพำเสียงเบา “เหตุใดยังไม่ตื่นอีก ใกล้ถึงเวลารับประทานอาหารกลางวันแล้ว”
อิ้นถังเหลือบมองเขา น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่หลายส่วน “ยังมีหน้าพูดอีกหรือ? หากเมื่อคืนเจ้าไม่ดึงดันเข้าไปเล่นซนกับเขา เขาจะนอนดึกถึงเพียงนั้นได้อย่างไร”
อิ้นเอ๋อได้ยินดังนั้นก็ลูบปลายจมูกเงียบ ๆ รู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง
เมื่อคืนอิ้นฉีทำให้เขากลายเป็นม้าตัวน้อย ขี่หลังเขาวิ่งวนไปมาบนเตียงไม่รู้กี่รอบ จนแขนล้าปวดเมื่อย ทว่าพอเห็นเจ้าตัวน้อยยิ้มร่าอย่างมีความสุข ก็รู้สึกว่าคุ้มค่าทุกอย่าง
“ข้าก็เห็นเจ้าตัวน้อยมีความสุข ถึงได้เล่นเป็นเพื่อนเขา ตอนนั้นเจ้าเองก็ไม่ได้ออกมาห้ามมิใช่หรือ” อิ้นเอ๋อแก้ตัวเสียงเบา
“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเจ้าจะเล่นกันนานเพียงนั้น เมื่อคืนพี่แปดกล่อมเขาจนใกล้จะหลับอยู่แล้วแท้ ๆ แต่เจ้ากลับคึกคักขึ้นมา ยืนกรานว่าจะกล่อมเขาเอง กล่อมก็กล่อมไป เหตุใดยิ่งกล่อมเขากลับยิ่งตาสว่างเล่า?”