ขบวนรถม้าเดินทางผ่านทุ่งหญ้าที่ทอดตัวขึ้นลงต่อเนื่องกัน ในที่สุดก็มาถึงค่ายหลักของเผ่าเค่อเอ่อร์ชิ่น
มองจากระยะไกล กระโจมสีขาวสะอาดตากระจายตัวอยู่ทั่วทุ่งหญ้าเขียวขจีราวดวงดาว วัวและฝูงแกะเดินกันเป็นกลุ่ม ควันจากเตาลอยกรุ่นขึ้นสู่ฟ้า เหล่าคนเลี้ยงสัตว์ในชุดมองโกลสีสันสดใสยืนรออยู่บริเวณรอบนอกของค่าย ในมือถือผ้าฮาตา ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มซื่อตรง คอยต้อนรับคังซีและคณะเสด็จมาถึง
ไทเฮาประทับอยู่ในรถม้าพระที่นั่ง ทรงเปิดม่านรถทอดพระเนตรทุ่งหญ้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ดวงเนตรแดงเรื่อเล็กน้อย ความรู้สึกนานาประการผุดขึ้นในพระทัย
พระนางมีชาติกำเนิดจากเค่อเอ่อร์ชิ่น ตั้งแต่เยาว์วัยก็อภิเษกไกลไปยังเมืองหลวง ครั้นเวลาผ่านไปหลายปีจึงได้กลับคืนสู่มาตุภูมิอีกครั้ง เมื่อทอดพระเนตรทิวทัศน์ที่คุ้นตาและได้กลิ่นหญ้ากับสุรานมที่คุ้นเคยในอากาศ วันวานทั้งหลายก็พรั่งพรูคืนสู่พระทัยดุจกระแสน้ำหลาก
“เผลอประเดี๋ยวเดียวก็ผ่านมาหลายปี ที่นี่ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ” ไทเฮาตรัสพึมพำ เสียงเจือความอาลัยอยู่หลายส่วน แต่ยิ่งกว่านั้นคือความปลื้มปีติที่ได้คืนสู่บ้านเกิด พระพักตร์ดูสดชื่นกว่าทุกวันอยู่หลายส่วน
คังซีประคองไทเฮาลงจากรถ เหล่าพระวงศ์และหัวหน้าเผ่าของเค่อเอ่อร์ชิ่นต่างออกมาต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว
ผู้เป็นประมุขคือพระญาติชั้นอ๋องต๋าเอ่อร์ฮั่น หลัวปู้จ้างกุ่นปู้ เขาสวมชุดขุนนางของอ๋อง คาดสายรัดเอวหยก ด้านหลังมีหัวหน้าเผ่าและบุตรหลานตามมาหลายคน หนึ่งในนั้นคือเซ่อปู้เถิงปาเล่อจูเอ่อร์ บุตรชายคนโตวัยห้าขวบของเขา เด็กน้อยสวมชุดมองโกลตัวจ้อย มัดผมเป็นปมสองข้าง แก้มแดงระเรื่อ กำลังมองคณะผู้มาเยือนตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลัวปู้จ้างกุ่นปู้นำทุกคนประสานมือคำนับ เสียงกังวานก้อง “กระหม่อมหลัวปู้จ้างกุ่นปู้ นำทุกเผ่าแห่งเค่อเอ่อร์ชิ่นมาถวายการต้อนรับฝ่าบาท พร้อมต้อนรับไทเฮาเหนียงเหนียง!”
“ลุกขึ้นเถิด” คังซียกพระหัตถ์ขึ้น สายพระเนตรกวาดผ่านทุกคน น้ำเสียงอ่อนโยน “ทำให้ทุกท่านต้องเดินทางไกลมาต้อนรับ เรารู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก”