วันเวลาล่วงเลยไปอย่างเงียบงัน วสันต์ผ่านพ้น คิมหันต์มาเยือน อากาศค่อย ๆ ร้อนขึ้น
สายลมกลางเดือนหกมิได้สดชื่นดังแต่ก่อนอีกแล้ว หากเจือไอร้อนแห้งผาก พัดผ่านกายจนเหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัว
แต่ก่อนอิ้นฉีซุกซนยิ่งนัก ทุกคืนจะเริ่มคิดถึงแล้วว่าวันพรุ่งจะไปเที่ยวที่ใด
ทว่าบัดนี้พอไอร้อนมาเยือน เขาก็ราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือความกระตือรือร้นแม้แต่น้อย
ยามกลางวันยอมอยู่แต่ในห้องที่เย็นสบาย ไม่ยอมก้าวพ้นประตูตำหนักแม้แต่ก้าวเดียว
เสี่ยวเล่อจื่อเฝ้าอยู่ข้างกายมิห่าง ใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำบ่อเย็นเช็ดหยาดเหงื่อตรงขมับให้เขาเบา ๆ เป็นครั้งคราว มืออีกข้างพัดพัดกลมไม่หยุด คอยโบกลมให้อย่างแผ่วเบา
อิ้นฉีเป็นเด็กเหงื่อออกง่ายอยู่แล้ว แม้สวมเสื้อตัวสั้นสีพื้นบางที่สุด บนหน้าผากก็ยังมีหยาดเหงื่อผุดพรายละเอียด เขาพิงหมอนนุ่มอย่างอ่อนระโหย
“เสี่ยวเล่อจื่อ เหตุใดถึงร้อนเช่นนี้”
“นายท่านน้อย อากาศก็เป็นเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ พอพระอาทิตย์ตกดินก็จะดีขึ้น”
ระหว่างที่กำลังพูด คังซีก็เสด็จกลับจากท้องพระโรง พอทอดพระเนตรเห็นอิ้นฉีซึ่งร้อนจนหมดเรี่ยวแรง นั่งคอตกอยู่เช่นนั้น ไม่ได้วิ่งเข้ามาหาพระองค์เหมือนทุกวัน
พระองค์กำลังจะยื่นมือไปอุ้มก้อนแป้งน้อย ทว่าเขากลับเบี่ยงตัวหลบอย่างแผ่วเบา
“ไม่เอา เสด็จพ่อ อิ้นฉีร้อนมาก”
คังซีขมวดพระขนง พลางนึกถึงสองวันมานี้ นอกจากอิ้นฉีจะซึมเซาแล้ว สิ่งที่ทำให้พระองค์กังวลยิ่งกว่าคือความอยากอาหารของเจ้าตัวเล็กที่เพิ่งดีขึ้นไม่ทันไร กลับลดลงอีกเพราะอากาศร้อน
อาหารที่ห้องเครื่องหลวงตั้งใจปรุงอย่างประณีต เจ้าตัวเล็กกินเพียงสองสามคำก็บอกว่าอิ่มแล้ว ไม่ยอมแตะอีก
“เสี่ยวเล่อจื่อ วันนี้หมอหลวงโม่มาแล้ว เขาว่าอย่างไรบ้าง”
เสี่ยวเล่อจื่อรีบก้มตัวกราบทูล “กราบทูลฝ่าบาท หมอหลวงโม่กล่าวว่าเดิมทีร่างกายของอาเกอน้อยก็อ่อนแอ ทนความร้อนไม่ไหว ครานี้เป็นเพราะไอร้อนเข้าสู่ร่างกาย ทำให้ม้ามและกระเพาะอาหารเสียสมดุล จึงจัดยาคลายร้อนและเรียกน้ำย่อยมาให้หลายเทียบ พร้อมกำชับให้กินตามเวลา ทั้งยังย้ำว่าอย่าเห็นว่าอากาศร้อนแล้วให้นายท่านน้อยใช้น้ำแข็งมากเกินไป ความเย็นจะทำลายพลังชีวิตพ่ะย่ะค่ะ”