เสิ่นเสี่ยวเหนียนเงยหน้ามองพี่ชาย
เสิ่นเสี่ยวหานตอบอย่างใจเย็น "คุณลุงเหอ ผมขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมครับ"
เหอลี่ฉุน "ว่ามา"
"คุณลุงเหอ บอกผมหน่อยได้ไหมครับ ว่าตอนนั้นคุณกับแม่ของพี่เสี่ยวเทียนเจอกันได้ยังไง" เสิ่นเสี่ยวหานทำสีหน้าเรียบเฉย แต่ไม่มีใครรู้ว่าหัวใจเขาเต้นแรงขึ้นแล้ว
เขาอยากถามเหอลี่ฉุนเรื่องนี้มานานแล้ว
เสิ่นเสี่ยวหานจ้องมองสีหน้าของเหอลี่ฉุน ไม่ยอมพลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย
เมื่อได้ยินคำถาม
สีหน้าของเสี่ยวเหนียนก็เครียดขึ้นมาทันที
สัมผัสได้ถึงสายตาของเด็กทั้งสอง เหอลี่ฉุนเก็บสีหน้าสบาย ๆ ลง
เรื่องในปีนั้น ไม่เคยมีใครกล้าเอ่ยถึงต่อหน้าเขา
แม้แต่เสี่ยวเทียน เขาก็ไม่เคยปริปากพูดสักคำ
เงียบไปไม่กี่วินาที เหอลี่ฉุนถึงได้พูดว่า "ปีนั้น มันคือเรื่องเข้าใจผิดที่สวยงาม"
"แล้วต่อมาล่ะครับ" เสิ่นเสี่ยวหานขมวดคิ้วถามต่อ "ต่อมาทำไมคุณไม่พาเธอกลับบ้าน ทำไมถึงปล่อยให้เธอคลอดลูกข้างนอกคนเดียว"