เสิ่นเพียนจือนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยแก้ให้ว่า “หนูควรเรียกคุณลุงเหอนะ”
เสี่ยวเหนียนไม่เต็มใจนัก “......อ๋อ ค่ะ”
มองดูสีหน้าของเด็กน้อย เหอลี่ฉุนกลับยิ้มออกมาเป็นครั้งคราว “ถ้าลูกสาวของศาสตราจารย์เสิ่นยินดี จะให้ผมเป็นพ่อบุญธรรมก็ไม่เห็นเป็นไร”
เสิ่นเสี่ยวเหนียน “!”
เธอยังไม่ทันเอ่ยปาก เสิ่นเพียนจือก็ปฏิเสธแทนด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ขอบคุณคุณเหอที่หวังดี แต่เรื่องนี้ช่างเถอะค่ะ พ่อของเสี่ยวเหนียนบ้านเราขี้หึงมาก ถ้าให้เขารู้เข้า คงไม่พอใจแน่”
“งั้นเหรอ”
น้ำเสียงของเหอลี่ฉุนหนักขึ้นหลายส่วน สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่พลันหุบลงทันที เขาพูดเสียงเย็น “ผมนึกว่าศาสตราจารย์เสิ่นหย่าแล้วเสียอีก”
“ไม่มีทางหรอกค่ะ” เสิ่นเพียนจือพูดโกหกทั้งที่ในใจไม่เชื่อแม้แต่น้อยด้วยสีหน้าท่าทางปกติ “แล้วปีนี้ฉันก็กะจะขอมีลูกแฝดอีกสักคู่ อยู่ที่ว่าสามีฉันจะว่างหรือเปล่า”
เสิ่นเสี่ยวหาน “?”
เสิ่นเสี่ยวเหนียน “???”
พวกเขามีพ่อตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพวกเขาไม่รู้?
ดวงตาของเหอเสี่ยวเทียนแดงก่ำ
คุณแม่มีผู้ชายคนอื่นแล้วเหรอ?
แล้วพ่อของเขาจะทำยังไงล่ะ?
เหอเสี่ยวเทียนร้อนรนจนทนไม่ไหว หันกลับไป ใช้ภาษามือสื่อสารกับน้องชายในเบาะหลังว่า “แม่มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่รู้?”
เสิ่นเสี่ยวหานเงียบไปพักหนึ่ง แล้วตอบกลับด้วยภาษามือ “บางที ในฝันน่ะครับ”
“?” เหอเสี่ยวเทียน “แม่โกหกเราเหรอ?”
เสิ่นเสี่ยวหาน “ครับ”
ตอบคำถามพี่ชายเสร็จ เสิ่นเสี่ยวหานถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เหอลี่ฉุนเองก็ดูเหมือนจะใช้ภาษามือเป็น
บทสนทนาเมื่อกี้ของเขา ไม่ถูกเหอลี่ฉุนเห็นทั้งหมดหรอกหรือ?
เสิ่นเสี่ยวหานตัวแข็งทื่อ เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่เหอลี่ฉุน
พบว่า เหอลี่ฉุนไม่ได้สนใจเขาเลย
คราวนี้ เสี่ยวหานวางใจแล้ว
เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก แววตาจ้องเขม็งไปที่เสิ่นเพียนจือ “ถ้าสามีของศาสตราจารย์เสิ่นไม่ว่าง ผมเองน่ะมีเวลาเหลือเฟือเลยนะครับ”