เหอลี่ฉุนจงใจชะลอฝีเท้า จ้องมองการเคลื่อนไหวของเสิ่นเพียนจือ "ไม่ต้องปิดหรอก ยังไงสิ่งที่ควรดูไม่ควรดู... เอ่อ..."
"เหอลี่ฉุน คุณออกไปเดี๋ยวนี้!"
"ออกไป!!!"
โดนหมอนข้างหนึ่งใบปาออกจากห้อง
เหอลี่ฉุนยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องนอนที่ถูกปิดเสียงดังปัง
เขามองหมอนในอ้อมแขน แล้วเงยหน้ามองประตูที่ปิดอยู่ตรงหน้า แววตาฉายรอยยิ้ม
ผู้หญิงคนนี้ หลอกง่ายจริง
ที่จริง เมื่อกี้เขาไม่เห็นอะไรเลย
ถึงเขาจะไม่ใช่คนศีลธรรมสูงส่งอะไร แต่ก็ไม่ถึงกับต่ำชั้นขนาดนั้น
เขาส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วเดินกลับห้องตัวเอง
หลังจากเขาจากไป
ทางห้องเด็ก ประตูถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย
เดิมทีเหอเสี่ยวเทียนน่าจะนอนห้องเดียวกับเสี่ยวหานและเสี่ยวเหนียน ตอนนี้กลับเบียดกันอยู่สามคน ดวงตาสามคู่แอบมองผ่านช่องประตูไปยังทางเดิน
เสิ่นเสี่ยวเหนียนกระพริบตาปริบๆ ลดเสียง "เมื่อกี้ ทำไมคุณพ่อออกมาจากห้องคุณแม่ล่ะ"
เหอเสี่ยวเทียนส่ายหน้า หมายความว่าตัวเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ดวงตาของเสิ่นเสี่ยวหานวาววับ พูดเบาๆ คาดเดา "ฉันว่า คุณพ่อกับคุณแม่ เร็วๆ นี้อาจจะเริ่มคบกันแล้วก็ได้"
"จริงเหรอ!" เสี่ยวเหนียนตื่นเต้น
เธอรู้ว่า พี่ชายพูดอะไรมามักจะเป็นจริงเสมอ
ดังนั้น เธอจึงเชื่อคำพูดของเสิ่นเสี่ยวหานมากเป็นพิเศษ
ตอนนี้ ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความคาดหวัง "ถ้าคุณพ่อกับคุณแม่คบกัน เราก็เล่นด้วยกันอย่างเปิดเผยได้แล้วสิ!"
คำพูดของเด็กน้อยเพิ่งจบลง ประตูห้องของเสิ่นเพียนจือก็เปิดออก "ใครพูดน่ะ"
วินาทีต่อมา
ประตูห้องเด็กก็ปิดลงทันที
ยามดึก
เสิ่นเพียนจือพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับเลย พอคิดว่าพรุ่งนี้ต้องไปแล็บเริ่มการทดลอง สมองก็เต็มไปด้วยเนื้อหาความรู้ที่เกี่ยวข้อง