เสิ่นเสี่ยวหานถอนหายใจ
ตอนนี้ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะควบคุมได้แล้ว
ทำได้แค่เดินไปทีละก้าวเท่านั้น
ถ้าหม่ามี๊กับพ่อเลี้ยงรู้ตัวตนของพวกเขาจริง ๆ ก็ไม่มีทางเลือก
เสิ่นเสี่ยวหานรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ตัวเอง แล้วเตรียมออกจากห้องนอน
เท้าหน้าของเขาเพิ่งก้าวพ้นประตูห้องนอน
เท้าหลัง
มือที่แข็งแรงและทรงพลังข้างหนึ่งก็จับคอเสื้อเขายกขึ้นมาแล้ว
เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก จ้องมองชุดที่เสิ่นเสี่ยวหานใส่: "ทำไมแกไม่อยู่ในห้องของตัวเอง"
เสิ่นเสี่ยวหานเงียบ......เขาไม่ใช่เสี่ยวเทียนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่อยู่ในห้องของพี่เสี่ยวเทียนอยู่แล้ว
เห็นลูกชายเงียบ สายตาของเหอลี่ฉุนก็กวาดผ่านชุดที่เสี่ยวหานใส่
ดูแว่บเดียว ก็รู้ว่าไม่ใช่เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เขาเลือกให้ลูกชาย
ชุดลายการ์ตูนที่ลูกชายใส่ตอนนี้ ใส่แล้วดูน่ารักดีเหมือนกัน
เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก: "แกไม่ชอบชุดที่ฉันเลือกให้รึไง"
เสิ่นเสี่ยวหานเงียบอีกครั้ง
เหอลี่ฉุนลังเลครู่หนึ่ง แล้วเสริม: "เดี๋ยวฉันจะให้พ่อบ้านไปซื้อเสื้อผ้าแบบมีลายแบบนี้ให้แกอีกสองสามชุด"
เด็กคนอื่นมีอะไร ลูกชายของเหอลี่ฉุนก็ต้องมี
ในเมื่อลูกชายชอบเสื้อผ้าลายการ์ตูน เรื่องเล็กแค่นี้ เขาย่อมตอบสนองให้
วางเสี่ยวหานลงบนพื้น เหอลี่ฉุนพูดต่อ: "ไป ลงไปกินข้าวกัน"
เสิ่นเสี่ยวหาน: "!"
ลงไปกินข้าวตอนนี้ ต้องเจอหน้ากับหม่ามี๊แน่ ๆ
รู้สึกผิดสุดขีด ตอนนี้เสิ่นเสี่ยวหานไม่อยากลงไปข้างล่าง
ความคิดแล่นวาบ
เสิ่นเสี่ยวหานใช้ภาษามือที่ตัวเองเรียนมา สื่อสารกับเหอลี่ฉุน: "พ่อเลี้ยง ผมปวดท้อง ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนได้มั้ย"