ชั่วพริบตาเดียว ภาพของบุคคลลึกลับที่ติดตามการคลอดบุตรในต่างแดนของเธอเมื่อหลายปีก่อนก็ผุดวาบขึ้นในหัวของเสิ่นเพียนจือ
หรือว่าอีกฝ่ายจะเกี่ยวข้องกับเหอลี่ฉุน?
เสิ่นเพียนจือสีหน้าไม่เปลี่ยน จ้องเขม็งไปที่เหอลี่ฉุนเช่นกัน: "ฉันคลอดลูกที่ไหน ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับคุณนะ"
"ไม่มีอะไร ผมแค่ถามส่งๆไปอย่างนั้นเอง ศาสตราจารย์เสิ่นไม่ต้องตื่นเต้นไป" แววตาของเหอลี่ฉุนเข้มขึ้น: "แต่มีเรื่องหนึ่งที่น่าสนใจทีเดียว ผมสืบมาว่า แม่ผู้ให้กำเนิดของเสี่ยวเทียนก็แซ่เซินเหมือนกัน"
พูดมาถึงตรงนี้ เหอลี่ฉุนก็หยุด ไม่พูดต่ออีก
เขากำลังรอ
รอปฏิกิริยาของเสิ่นเพียนจือ
ทว่า
สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือ บนใบหน้าของเสิ่นเพียนจือไม่มีอารมณ์ผันแปรใดๆเลยตั้งแต่ต้นจนจบ: "งั้นเหรอ ก็นับว่าบังเอิญดีจริงๆ"
"แต่ว่า คุณเหอคงไม่สงสัยหรอกนะว่าฉันเป็นแม่ของคุณหนูน้อยแห่งตระกูลเหอ?"
เสิ่นเพียนจือลดสายตาลงต่ำ หยิบช้อนขึ้นมาคนโจ๊กในชาม: "ครั้งที่แล้ว เส้นผมที่ฉันให้คุณไป คุณน่าจะเอาไปตรวจดีเอ็นเอแล้วใช่ไหม?"
"ฉันเชื่อว่า ถ้ามีผลออกมา คุณคงรู้แล้ว"
ภาพทารกที่คลอดออกมาตายไร้ลมหายใจเมื่อสี่ปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่
มือที่วางอยู่บนโต๊ะของเสิ่นเพียนจือกำแน่น
ถ้าเสี่ยวเทียนเป็นลูกของเธอจริงๆก็คงดี
แต่น่าเสียดาย ความน่าจะเป็นนั้นมีไม่ถึงหนึ่งในล้านด้วยซ้ำ
"ไม่มีอะไร ผมแค่ถามไปอย่างนั้นเอง ศาสตราจารย์เสิ่นอย่าคิดมากเลย" เหอลี่ฉุนเก็บงำแววพินิจในดวงตาลง สีหน้ากลับมาเป็นธรรมชาติดังเดิม กล่าวอย่างสงบ: "อ้อ ใช่แล้ว ในเมื่อตอนนี้ศาสตราจารย์เสิ่นพักอยู่ที่ตระกูลเหอ กฎเกณฑ์บางอย่าง ผมก็ควรบอกให้คุณทราบล่วงหน้า"