ท่ามกลางความเงียบงันและความเงียบสงัดของทุกคน
เซี่ยเฟ่ยเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ เขามองด้วยความตะลึง ก่อนจะเอ่ยปากถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "......เสี่ยวหาน เธอบอกฉันได้ไหมว่าเธอเปิดตำรายาแผ่นนี้มาได้ยังไง เธอเรียนแพทย์เป็นด้วยหรือ?"
"ง่ายมาก"
เสี่ยวหานไม่ได้กังวลใจอีกต่อไปแล้ว เขาจึงอธิบายหลักการจ่ายยาของตัวเองให้เซี่ยเฟ่ยฟังอย่างละเอียด
เมื่อได้ยินเด็กอายุสี่ขวบอธิบายที่มาที่ไปของสูตรยาของตัวเองอย่างมีหลักการ
เหล่าแพทย์ที่อยู่ในที่นั้นต่างพากันอึ้งไปตาม ๆ กัน
เด็กคนนี้ อายุแค่สามหรือสี่ขวบจริง ๆ หรือเนี่ย?
ยิ่งไปกว่านั้น มีความรู้ทางเภสัชวิทยาหลายอย่างที่แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญในที่นั้นยังนึกไม่ถึง แต่เสี่ยวหานกลับคิดออก
ทำเอาหลายคนอดรู้สึกต่ำต้อยไม่ได้
ฟังเสี่ยวหานอธิบายจบ เซี่ยเฟ่ยก็อุทานด้วยความทึ่ง "เจ้าหนู เธอเพิ่งสี่ขวบ เธอไปเอาความรู้ทางเภสัชวิทยามากมายขนาดนี้มาจากไหน ปกติศิษย์น้องเล็กของฉันสอนเธอเรื่องพวกนี้หรือ?"
นอกจากเสิ่นเพียนจือจะสอนเสี่ยวหานแล้ว เซี่ยเฟ่ยก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออก
เสี่ยวหานพยักหน้าอย่างถ่อมตัว "อือ เรียนมาจากแม่นิดหน่อย"
เหล่าผู้เชี่ยวชาญในที่นั้นยิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีก
แม่ของเด็กน้อยคนนี้ เป็นผู้วิเศษกล่องไหนกันแน่?
เพียงแต่ จากคำพูดที่พวกเขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ ทำให้เหล่าผู้เชี่ยวชาญไม่อาจเอ่ยปากเข้าไปถามได้
ระหว่างที่ทุกคนกำลังเงียบอยู่นั้น
ก็มีคนอดกระซิบขึ้นมาไม่ได้ "แปลกจัง คุณจ้าวออกไปตั้งนาน แล้วทำไมยังไม่กลับมาอีก"
"ใช่สิ ถ้าไม่มีอะไร ฉันก็กลับไปพักผ่อนที่บ้านดีกว่า"
พอได้ยินทุกคนเอ่ยถึงจ้าวหลิงเฟย สีหน้าเสี่ยวหานก็เย็นชาลงทันที
เพราะเจ้าจ้าวหลิงเฟยคนนั้น กับน้องสาวของเขา เกือบจะ......
คิดถึงตรงนี้ แววตาเสี่ยวหานก็เปล่งประกายความเยือกเย็นออกมา
ในขณะที่ความสนใจของทุกคนล้วนจดจ่ออยู่ที่เหอเสี่ยวเทียนที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เสี่ยวหานก็แอบเล็ดลอดออกไปจากห้องตรวจ
ลานด้านหลังของสถาบันวิจัย
จ้าวหลิงเฟยยังคงนอนหมดสติอยู่บนพื้น
เสี่ยวหานยกแก้วน้ำเย็นราดลงบนหน้าจ้าวหลิงเฟยอย่างเย็นชา
คืนต้นฤดูร้อนนั้น ไม่ได้ร้อนเท่าไหร่ แถมยังมีความเย็นเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ