เสิ่นเสี่ยวหานขมวดคิ้ว ไม่สนใจหมอคนที่เพิ่งพูดจบ เอ่ยขึ้นตรงๆ ว่า "ถ้าพวกรักษาอาการเขาได้ ก็จัดยามาเลย"
"ถ้ารักษาไม่ได้ ก็อย่ามาขวางคนอื่นเขารักษาหน่อย"
เสิ่นเสี่ยวหานโกรธจริงๆ
พวกหมอห่วยๆ พวกนี้ ไม่คู่ควรใส่เสื้อกาวน์มารักษาคนไข้เลย!
คำพูดเขาจบลง
เหล่าหมอที่อยู่ตรงนั้นยิ่งฉุนหนักกว่าเดิม
เด็กอายุสามสี่ขวบ ยังกล้าท้าทายความสามารถที่พวกเขาภูมิใจที่สุดงั้นเหรอ?
น่าขันสิ้นดี!
"คุณจ้าว จับเด็กนี่ไว้เลย รออะไรอยู่?"
"ใช่ เด็กคนนี้แหละอาจเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณหนูน้อยป่วย ต้องจับไปสอบสวนให้เข็ด!"
"ฉันว่า ต้องมีคนสั่งให้เด็กคนนี้ทำแน่ๆ จับผู้ใหญ่ของมันมาสอบสวนด้วยกันซะ!"
ท่ามกลางเสียงโวยวายอันชอบธรรม เสิ่นเสี่ยวหานหน้านิ่ว จ้องจ้าวหลิงเฟยที่ยืนขวางไม่ยอมหลบ "ฉันไม่อยากพูดซ้ำอีกรอบ หลีกไป!"
"เด็กน้อย ถึงแกจะเป็นลูกของศาสตราจารย์เสิ่น ก็มาวุ่นวายที่นี่ไม่ได้ ล่วงเกินแล้ว!" จ้าวหลิงเฟยขมวดคิ้ว พูดตรงๆ "คน! พาเด็กนี่ลงไป!"
ด้านนอกทางเดิน
บอดี้การ์ดสองคนเดินเข้ามาทันที เตรียมจะพาตัวเสิ่นเสี่ยวหานออกไป
เห็นดังนั้น
เสิ่นเสี่ยวหานถอนหายใจ เตรียมจะถอดหน้ากากออกเพื่อเผยตัวตน
ในขณะที่เขากำลังจะถอดหน้ากาก
เหอเสี่ยวเทียนไม่รู้ว่าลุกจากเตียงตอนไหน เขายื่นมือที่อ่อนแรงไปดึงชายเสื้อของจ้าวหลิงเฟย แล้วใช้ภาษามือสื่อสารกับเขา "ลุงเซี่ย เขาจะไม่ทำร้ายฉันแน่นอน อย่าไล่เขาออกไปเลยนะ"
จ้าวหลิงเฟยขมวดคิ้วแน่นขึ้น
คุณหนูน้อยของตนทรมานขนาดนี้ ยังจะขอร้องให้คนอื่นอีก!
ไฟในใจจ้าวหลิงเฟยก็พลุ่งขึ้นมาเช่นกัน
กำลังจะเอ่ยปากสั่งให้คนพาเสิ่นเสี่ยวหานออกไป
เหอเสี่ยวเทียนก็ทนไม่ไหวแล้ว ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกล้มลงไปกับพื้น……
"คุณหนูน้อย!"
วินาทีนั้น จ้าวหลิงเฟยไม่มีเวลาสนใจเสิ่นเสี่ยวหานแล้ว ดวงตาหรี่ลงอย่างรวดเร็ว เขารีบเข้าไปรับร่างของเหอเสี่ยวเทียนไว้
มองดูเหอเสี่ยวเทียนที่หลับตาสนิท
จ้าวหลิงเฟยโกรธจัด ตะคอกออกไป "พวกแกยังยืนงงอะไรอยู่? รีบมาตรวจคุณหนูน้อยสิ!!!"
"วันนี้พวกแกถ้ารักษาคุณหนูน้อยไม่หาย พวกแกต้องตายหมด!!"
เหล่าหมอฝืนใจ รีบจัดการพาเหอเสี่ยวเทียนเข้าไปในห้องตรวจภายในแล็บ
หลังจากตรวจร่างกายเหอเสี่ยวเทียนอย่างละเอียด