ในสายตาของเหอลี่ฉุน เขามองเห็นดวงตาของเสิ่นเสี่ยวหานที่ซุกอยู่บนบ่าเสิ่นเพียนจือพอดี
ถ้าไม่แน่ใจว่าลูกชายไม่อยู่ในห้องพัก ชั่วขณะนี้ เหอลี่ฉุนเกือบจะเข้าใจผิดว่าเสิ่นเสี่ยวหานเป็นเสี่ยวเทียนแล้ว
ตอนที่เหอลี่ฉุนกำลังเหม่อ เสิ่นเพียนจือก็หมุนตัวไปด้านข้าง ปกปิดเสี่ยวหานไว้ด้านหลังอย่างแนบเนียน: "คุณเหอ ดึกมากแล้ว ไม่ไปพักผ่อนหรือคะ"
สีหน้าของเสิ่นเพียนจือไม่มีความรู้สึกอะไร เธอมองเหอลี่ฉุนอย่างนิ่ง ๆ ดึงความสนใจของเขากลับมา
เหอลี่ฉุนกลับสู่สติ พูดอย่างใจเย็น: "ไม่มีอะไร แค่ได้ยินว่าคุณยังไม่ได้กินข้าว เลยให้คนเอาอะไรมาฝาก"
เหอลี่ฉุนขยับตัวไปด้านข้าง ให้คนรับใช้ที่ถืออาหารเดินเข้ามา
"ศาสตราจารย์เสิ่น เชิญทานตอนร้อน ๆ นะคะ เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อย" คนรับใช้เปิดกล่องข้าวให้ อาหารทั้งหมดสามอย่าง วางเรียงบนโต๊ะในห้องพัก: "อาหารเหล่านี้ท่านเหอสั่งให้ทำโดยเฉพาะ หวังว่าจะถูกปากท่านค่ะ"
หลังจากคนรับใช้พูดจบ เหอลี่ฉุนก็เหลือบตามองเขา
คนรับใช้รีบหุบปากทันที
เสิ่นเพียนจือหิวแล้วจริง ๆ เพราะไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน สองวันนี้เพื่อให้การทดลองเร็วขึ้น เธอยังไม่ได้หลับตาสองคืนแล้ว
เธอมองเหอลี่ฉุน แล้วขยิบตาอย่างอดไม่ได้: "คุณสั่งให้คนทำเพื่อฉันโดยเฉพาะเหรอ?"
"อย่าคิดมาก คุณเป็นหมอประจำตัวของเสี่ยวเทียน ดูแลคุณก็เป็นเรื่องที่ควรทำ" พอพูดจบ เหอลี่ฉุนก็เปลี่ยนเรื่อง: "ไม่รบกวนคุณแล้ว อีกเดี๋ยวก็พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนจัดห้องให้คุณที่สถาบันวิจัย จะได้อยู่สบาย ๆ"
พูดจบ
เหอลี่ฉุนเหลือบมองเซี่ยเฟ่ยที่นอนหลับไม่รู้เรื่องบนโซฟา คิ้วขมวดเล็กน้อย แล้วพูดกับลูกน้องข้าง ๆ ตรง ๆ: "พาเขาไปด้วย"
วินาทีถัดมา
เซี่ยเฟ่ยที่หลับอยู่ก็ถูกคนแบกขึ้น พาออกจากห้องพักไป
เมื่อห้องเงียบลงอีกครั้ง
เสิ่นเพียนจือมองประตูที่เหอลี่ฉุนปิดไว้ แล้วถอนหายใจเบา ๆ
เดินไปที่โต๊ะ เสิ่นเพียนจือถึงได้เห็นว่าอาหารที่เหอลี่ฉุนให้คนเตรียมไว้นั้น ล้วนเป็นสิ่งที่เธอชอบกิน
จุดนี้ ทำให้เธอแปลกใจเล็กน้อย
บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?
เงยหน้ามองเสี่ยวหาน เสิ่นเพียนจือขยิบตา: "มานี่สิ กินด้วยกัน"