"เสิ่นอะไรนะ?" เซี่ยเฟ่ยขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันจำชื่อไม่ได้แล้ว แต่แซ่เสิ่นแน่นอน"
"เหอลี่ฉุน ด้วยอำนาจของนาย หาศาสตราจารย์เสิ่นคนนี้คงไม่ยากใช่ไหม?"
"เซี่ยเฟ่ย ถ้าอย่างนั้นนายก็ควรรู้ ว่ามาตลกกับฉัน ผลจะเป็นยังไง" ดวงตาของเหอลี่ฉุนหรี่ลง เสียงเย็นชา "คนมา! จับตัวเขาไว้!"
ทางเดินที่เงียบเหงาอยู่แล้ว มีเงาร่างหลายสายพุ่งออกมาทันที ตรึงแขนทั้งสองข้างของเซี่ยเฟ่ยไว้แน่น
ร่างเซี่ยเฟ่ยแข็งทื่อ ครู่หนึ่งถึงเบนสายตาจ้องเหอลี่ฉุนแล้วพูดออกมาได้คำหนึ่ง "บัดซบ รู้งี้ไม่ช่วยแล้ว เหอลี่ฉุน นายทำกับคนมีบุญคุณกับนายแบบนี้เหรอ?"
"มัดเขาแล้วพาไปลงโทษ"
เหอลี่ฉุนทำหน้าบึ้ง ส่งแววตาสั่งลูกน้องสองสามคน
ทันใดนั้น เซี่ยเฟ่ยก็ถูกลากตัวออกไป
ทางเดินกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง
"ศาสตราจารย์เสิ่นงั้นเหรอ....." เหอลี่ฉุนพึมพำชื่อนี้ซ้ำ คิดถึงเมื่อคืนที่ให้จ้าวหลิงเฟยเฝ้าหน้าโรงแรมไว้ ไม่รู้ว่ามีข่าวอะไรมาบ้างไหม
โทรศัพท์สายหนึ่งถูกโทรออก
คราวนี้เหอลี่ฉุนรู้ว่าเช้านี้เสิ่นเพียนจือไปโรงพยาบาลเมื่อวานอีกแล้ว
และโรงพยาบาลแห่งนั้น
ก็คือสถานที่สุดท้ายที่ศาสตราจารย์เสิ่นปรากฏตัวเมื่อวาน
เหอลี่ฉุนหรี่ตาลง ถ้าไม่ใช่ว่าข้อมูลที่ตรวจสอบได้ระบุว่าศาสตราจารย์เสิ่นเป็นผู้ชาย เขาก็คงคิดว่าศาสตราจารย์เสิ่นคนนั้นคือเธอจริงๆ
ดูท่า
วันนี้ต้องไปด้วยตัวเองอีกครั้งแล้ว
ตอนออกจากโรงพยาบาลเอกชน เหอลี่ฉุนอุ้มเสี่ยวเทียนที่ง่วงจนซบไหล่อยู่ในอ้อมอก นั่งเข้าไปในเบาะหลังรถ