เสิ่นเพียนจือ “......”
ในชั่วพริบตานั้น เธอถึงกับคิดแผนหลบหนีไว้เสร็จสรรพ
ร่างของเธอเกร็งขึ้น เสิ่นเพียนจือหันขวับกลับมา รับมือถือที่ผู้อำนวยการวิ่งหอบมายื่นให้ “ที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องบังเอิญเอาของมาคืนฉันขนาดนี้ก็ได้”
ผู้อำนวยการไม่เข้าใจความหมายของเสิ่นเพียนจือ งงเป็นไก่ตาแตกพลางเกาหัว “หา”
“เปล่าหรอก”
เสิ่นเพียนจือเก็บมือถือเงียบๆ หมุนตัวจะเดินหนี
คราวนี้
เหอลี่ฉุนสั่งให้คนมาขวางเธอไว้ตรงๆ
น้ำเสียงกึ่งยิ้มของเขาดังมาจากด้านหลัง “ที่แท้คุณก็คือศาสตราจารย์เสิ่นนี่เอง”
เท้าของเสิ่นเพียนจือชะงักค้าง จ้องมองนักเลงหลายคนที่เข้ามาล้อมเธอไว้ตรงหน้า สีหน้าเย็นชาลง
ในเมื่อเปิดเผยตัวแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสแสร้งอีก
เสิ่นเพียนจือหันกลับมาตามตรง สีหน้าเรียบเฉยมองเหอลี่ฉุน “ว่ามา คุณต้องการอะไร”
เหอลี่ฉุนก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ใกล้ตัวเสิ่นเพียนจือมากขึ้น
ระยะห่างเหลือแค่หนึ่งกำปั้น ด้วยความสูงของเหอลี่ฉุน ทำให้เขามองลงมาเห็นเธอพอดี
จ้องมองใบหน้าที่เข้มแข็งและสงบนิ่งตรงหน้า เหอลี่ฉุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบเย็นไม่แพ้กัน “บอกราคามา ผมจะซื้อเวลาของคุณ”
ในหัวของเสิ่นเพียนจือค่อยๆ ผุดเครื่องหมายคำถามขึ้น
เธอเป็นหมอ ไม่ใช่หางเครื่อง
ก่อนที่เสิ่นเพียนจือจะทันถามออกไป แววตาดำสนิทของเหอลี่ฉุนสั่นไหว ราวกับตัดสินใจครั้งใหญ่ “แค่คุณรักษาอาการป่วยของเสี่ยวเทียนให้หายขาดได้ ถึงต้องให้ผมค้างคืนเป็นเพื่อนคุณ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้”
จ้าวหลิงเฟย “!!!”