เมื่อเห็นความหมายที่ลูกชายสื่อผ่านภาษามือ เหอลี่ฉุนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง: "?"
เสี่ยวเทียนกำลังจะบอกเหอลี่ฉุนว่าคุณหนูเสิ่นที่เจอเมื่อวานคือแม่แท้ ๆ ของเขา แต่คำพูดของเสิ่นเสี่ยวหานก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
ท่าทางของเสี่ยวเทียนจึงหยุดไปหนึ่งวินาที: "ถ้าผมรู้ว่าแม่อยู่ไหนก็ดีสิ คุณพ่อ เราจะหาแม่เจอใช่ไหมครับ?"
ตามหามาสี่ปีแล้ว
สี่ปีที่ไร้วี่แววของคนคนหนึ่ง ความมีอยู่ของเธอจึงกลายเป็นปริศนา
เป็นตายต้องรู้ให้แน่
แววตาของเหอลี่ฉุนมืดลึกลงไปอีก เขาพยักหน้า: "อืม เจอแน่"
เสี่ยวเทียนแอบถอนหายใจโล่งอก
เกือบไปแล้ว
ยังดีที่คุณพ่อไม่สงสัย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เหอลี่ฉุนพาเสี่ยวเทียนตรวจร่างกายเสร็จที่โรงพยาบาล เพิ่งเดินออกจากห้องตรวจ
ชายหนุ่มในเสื้อกาวน์แพทย์เอามือล้วงกระเป๋า เอนตัวพิงกำแพง ยิ้มกริ่มมองมาทางเหอลี่ฉุน
ถ้าไม่ใช่เพราะเสื้อกาวน์แพทย์แล้วล่ะก็ ทรงผมวูลฟ์คัทกับเครื่องประดับหูของเขาคงไม่มีทางเชื่อมโยงภาพลักษณ์นักเลงแบบนี้กับหมอได้เลย
และไม่ใช่แค่หมอธรรมดา แต่เป็นแพทย์ระดับแนวหน้าของวงการแพทย์ด้วย
ชายหนุ่มยิ้มกวน ๆ ใบหน้างดงามราวดอกท้อมีชีวิตชีวา: "นึกไม่ถึงเลยว่าเหอลี่ฉุนผู้เด็ดขาดบ้าอำนาจ ส่วนตัวจะเป็นพ่อที่ดีได้"
"เหอลี่ฉุน นายว่าไหม ถ้าพวกเต่าแก่ในเมืองหลวงรู้ว่าจุดอ่อนของนายคือตัวเล็ก ๆ นี่ พวกเขาจะทำยังไง?"