หลินอวิ๋นยังไม่ทันพูดอะไร ร่างของเหอถิงซิวก็เดินห่างไปไกลแล้ว
นางทำได้เพียงอุ้มเสี่ยวเทียนรีบตามไป
หน้าเล็กๆ ของเสี่ยวเทียนซุกอยู่ในอ้อมอกของหลินอวิ๋น ดวงตาสีดำกลมโตสุกใสสองข้างวาบขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น มองไปทางทิศของบ้านพักว่านฮวา แล้วแอบส่งข้อความผ่านนาฬิกาโทรศัพท์
เวลาเดียวกัน
บ้านพักว่านฮวา
ห้องโถงใหญ่
ร่างของเหอลี่ฉุนกับเสิ่นเพียนจือเพิ่งจะก้าวออกไปไม่นาน
ไม่ทันไร
เสียงออดประตูของวิลล่าก็ดังขึ้น
คุณหญิงเสิ่นมองไปทางประตูด้วยความสงสัย แล้วหันไปทางคุณหลี่ที่ยืนคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย: “คุณหลี่ ไปดูหน่อยสิ ใครมา”
“ค่ะ คุณหญิง”
ประตูวิลล่าเปิดออก
ร่างของคนตัวใหญ่สองคนและเด็กตัวเล็กหนึ่งคน ปรากฏขึ้นในสายตาของคุณหลี่
คุณหลี่ไม่ได้อยู่ที่สถานพักฟื้นมาก่อน ดังนั้นนางจึงไม่เคยเห็นเหอเสี่ยวเทียนมาก่อน
ในขณะนี้
เมื่อเห็นเด็กในอ้อมกอดของคนตรงหน้า คุณหลี่ก็ตะลึงไปหมด: “คุณหนูน้อย? เมื่อกี้คุณอยู่...”
คุณหลี่หันหน้าไป มองไปทางห้องโถงใหญ่โดยไม่รู้ตัว
เสี่ยวหานที่เมื่อครู่ยังนั่งกอดคอมพิวเตอร์อยู่ที่ห้องรับแขก ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว
คุณหลี่หันกลับมาอย่างแข็งทื่อ มองไปทางเหอถิงซิวกับหลินอวิ๋นอีกครั้ง
ถึงตอนนี้นางถึงได้สังเกตเห็นว่า เหอถิงซิวกับคุณเหอที่เพิ่งมาเมื่อไม่นานมานี้ หน้าตาแทบจะเหมือนกันเปี๊ยบ!
ส่วนคุณหนูน้อยในอ้อมแขนของพวกเขา กับคุณชายที่อยู่ตรงหน้า โครงหน้าหน้าตาก็ค่อนข้างคล้ายกัน
ไม่ใช่
ไม่ใช่แค่คล้าย
นี่มันเหมือนกับคนหนึ่งเป็นรุ่นขยาย อีกคนเป็นรุ่นย่อส่วนชัดๆ!
นั่นก็หมายความว่า
คุณหนูน้อยที่นางเฝ้ามองเขาจนโต กับคุณเหอที่เพิ่งมาเมื่อกี้ เหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกัน!
ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อกี้รู้สึกว่าคุณเหอคนนั้นดูคุ้นตา
เพียงแต่ว่า เพราะเสี่ยวหานกับคุณเหอไม่ได้เดินใกล้กัน นางเลยนึกไม่ออกในตอนแรก
ตอนนี้
คุณหลี่แข็งทื่ออยู่กับที่แล้ว
นางจ้องมองคนวัยกลางคนตรงหน้าอย่างงงงวย ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่
จากในห้องโถงใหญ่ เสียงของคุณหญิงเสิ่นดังมา: “คุณหลี่ ใครมา?”
คุณหลี่ยังคงเหม่อลอย สายตาแข็งทื่อจ้องไปที่สามีภรรยาวัยกลางคนตรงหน้า พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว