เหอลี่ฉุนก้มหน้ารับคำ: "ขอบคุณยายครับ"
"ไม่ต้องขอบคุณ ไม่ต้องขอบคุณ! รีบไปคุยกับเพียนจือเถอะ!" คุณหญิงเสิ่นดูอารมณ์ดีมาก ลุกขึ้นยืน เตรียมจะไปต้มบะหมี่ให้เหอลี่ฉุน
เสิ่นเพียนจือกัดฟันดึงคุณยายไว้ สายตาจ้องเขม็งไปที่เหอลี่ฉุน: "ฉันจะไปต้มให้เอง"
"งั้นก็ขอบคุณคุณหนูเสิ่นมากนะครับ" เหอลี่ฉุนพยักหน้ารับอย่างสุภาพ: "ผมกินเผ็ดไม่ได้ จำไว้ว่าอย่าใส่พริกนะ"
เสิ่นเพียนจือ: "รู้แล้ว"
เมื่อประคองคุณยายให้นั่งลงได้แล้ว เสิ่นเพียนจือจึงทำหน้าบึ้ง หันหลังเดินเข้าครัวไป
ในห้องโถง
เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก สายตามองไปที่เด็กสองคนที่หลบอยู่หัวมุมทางเดินตั้งแต่เสิ่นเพียนจือเดินเข้ามา แล้วกวักมือเรียก: "เข้ามาสิ"
เสิ่นเสี่ยวหานทำหน้าเคร่งขรึม ไม่ได้ดูสนใจการมาของเหอลี่ฉุนเท่าไหร่
แต่เขาก็ยังทำตามที่เหอลี่ฉุนบอก เดินเข้าไปอย่างว่าง่าย
เสิ่นเสี่ยวเหนียนหดคอแล้วแลบลิ้น พลางเดินเข้าไปอย่างว่าง่ายเช่นกัน
เหอลี่ฉุนหยิบการ์ดใบหนึ่งออกมา ยื่นให้เสี่ยวหาน: "ในนี้จะมีเงินโอนเข้าทุกเดือน ต่อไปค่าเทอมของเธอ และค่าใช้จ่ายอื่นๆ ใช้จากนี้ทั้งหมด"
เว้นไปครู่หนึ่ง เหอลี่ฉุนเสริม: "รวมถึงของน้องสาวเธอด้วย ค่าใช้จ่ายก็ออกจากนี้เหมือนกัน"
เสิ่นเพียนจือเลี้ยงลูกชายให้เขามาสี่ปีแล้ว เขาไม่ถึงกับคิดมากเรื่องค่าใช้จ่ายของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง
เสี่ยวหานจ้องการ์ดสีทองใบนี้นิ่งๆ แต่ไม่รับไว้ แค่พูดเรียบๆ: "ไม่ต้องแล้วครับ ผมหาเงินเองได้"
ได้ยินว่ามีส่วนของตัวเองด้วย เสิ่นเสี่ยวเหนียนตื่นเต้นมาก
เธอรู้ว่ายังไงในใจของพ่อ เธอกับพี่ชายสำคัญเท่ากัน!
เสิ่นเสี่ยวเหนียนตาเป็นประกายมองเหอลี่ฉุน เสียงอ่อนหวาน: "เสี่ยวเหนียนก็หาเงินได้นะคะ เงินเก็บของเสี่ยวเหนียนเยอะแยะไปหมดเลยค่ะ คุณลุงเหอไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอกค่ะ!"
เสี่ยวเหนียนเวลามีความสุข ท่าทางเวลาพูดก็จะซุกซนขึ้นมาทันที
ในความตื่นเต้น เสี่ยวเหนียนก็ไม่ลืมของขวัญชิ้นแรกที่อยากมอบให้เหอลี่ฉุนตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ