หลินอวิ๋นกำลังจะกดแคปหน้าจอ มือถือก็ดันแบตหมดดับไปเสียก่อน
ตอนเธอเปิดเครื่องอีกครั้ง
รูปในข่าวดังเมื่อกี้ ที่มีเด็กผู้ชายหน้าตาเหมือนเหอเสี่ยวเทียนเป๊ะ ก็หายไปซะแล้ว
หลินอวิ๋น: "???"
หรือว่า เมื่อกี้เธอเห็นภาพหลอน?
ไห่เฉิง
สถาบันวิจัย
สามตัวน้อยนั่งเกร็งกันสุด ๆ แต่ละคนกอดคอมพิวเตอร์ไว้แนบอก พอยืนยันได้ว่ารูปที่ดังในเน็ตถูกเปลี่ยนออกไปจนหมด พวกเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
แต่ว่า
ไม่รู้ว่าพ่อเห็นข่าวดังเมื่อกี้หรือยังนะ...
ภาวนาอย่าเพิ่งเห็นเลย
ท่ามกลางความกังวลใจที่รอคอย ดวงอาทิตย์ไต่ขึ้นใกล้กลางหัวเต็มที แต่เหอลี่ฉุนยังไม่ส่งใครมาถามไถ่อะไร สามตัวน้อยจึงมั่นใจว่า พ่อคงยังไม่เห็นข่าวดังเมื่อกี้นั่น
เกือบเที่ยง
เสิ่นเพียนจือนำทีมเข้าห้องปฏิบัติการระดับสี่เป็นรอบที่สามแล้ว
เจ้าหน้าที่ในสำนักงานแทบทั้งหมดตามเข้าไปข้างใน จนสามตัวน้อยนั่งอยู่ในห้องทำงานโล่ง ๆ แล้วรู้สึกเบื่อ
"แม่จะออกมาเมื่อไหร่กันเนี่ย ป่านนี้เที่ยงแล้วนะ เสี่ยวเหนียนหิวจังเลย" เสี่ยวเหนียนนั่งอยู่บนเก้าอี้สูง ขาสองข้างห้อยลงมา เพราะเท้าไม่ถึงพื้น ขาทั้งสองเลยไขว้ซ้อนกัน แล้วแกว่งไปมา รองเท้าหนังสีเงินมีเลื่อมแวววาวที่เธอใส่ เวลาแกว่งขาก็จะสะท้อนแสงอาทิตย์ตกกระทบพื้นเป็นวงเรือง ๆ
เสี่ยวเหนียนจ้องวงแสงสีชมพูเรืองนั้นเหม่อ แล้วพึมพำเบา ๆ: "หิวจังเลย เสี่ยวเหนียนอยากกินเค้กสตรอว์เบอร์รี ทาร์ตสตรอว์เบอร์รี พิซซ่าสตรอว์เบอร์รี แล้วก็ไอศกรีมสตรอว์เบอร์รี..."
พอพูดถึงของกิน ท้องเสี่ยวเหนียนก็ร้องโครกครากแล้ว
เธอหันไปมองพี่ชายทั้งสองอย่างน่าสงสาร: "พวกพี่ไม่หิวกันบ้างเหรอ?"
เสี่ยวหานไม่ยอมเงยหน้า จ้องข้อมูลในคอมไม่ละสายตา สำหรับเสียงพึมพำของเสี่ยวเหนียน เขาชินเสียแล้ว
มีก็แต่เหอเสี่ยวเทียน ที่ใจเย็นมาก เงยหน้าขึ้น แล้วใช้ภาษามือสื่อกับน้องสาว: "ให้ลุงจ้าวพาไปกินของอร่อยนะ"
เสี่ยวเหนียนเรียนภาษามือในเน็ตมาสองสามคลิป ตอนนี้พอจะดูรู้เรื่องว่าเสี่ยวเทียนพูดอะไร
ตาเธอเป็นประกายขึ้นทันที แล้วรีบกระโดดลงจากเก้าอี้: "จริงเหรอ?!"
เสี่ยวเทียนพยักหน้า แล้วเรียกจ้าวหลิงเฟยผ่านนาฬิกาอัจฉริยะ