คนใช้เพิ่งจะขยี้ตา
พอลืมตาอีกครั้ง หนึ่งในนั้นก็ตื่นแล้ว
ส่วนคุณหนูน้อยอีกคนกลับหันไปอีกทาง จนมองไม่เห็นหน้า
คนใช้จ้องเด็กน้อยที่ตื่นอยู่ตรงหน้าอย่างเหม่อ แล้วเอ่ยว่า "คุณหนูน้อยครับ เขา เขาหน้าเหมือนกับคุณเลย เขา..."
เด็กน้อยทำหน้าเย็นชา "คุณดูผิดแล้ว"
"คุณหนูน้อย คุณพูดได้แล้วเหรอ?!" คนใช้ตกตะลึง ลืมตากว้าง ดีใจสุดขีด "คุณหนูน้อยครับ ผมจะไปบอกคุณชายเหอเดี๋ยวนี้เลย! ท่านต้องดีใจแน่!"
"เดี๋ยวก่อน" เสิ่นเสี่ยวหานสวมชุดนอนลายไดโนเสาร์ตัวการ์ตูน ลงจากเตียงเดินมาทางคนใช้
คนใช้ฉงน กำลังจะถามว่าเป็นอะไร
วินาทีต่อมา
ท่ามกลางสายตางุนงงของคนใช้ เสิ่นเสี่ยวหานผลักแจกันในห้องล้มโดยตรง
ไม่นาน
พ่อบ้านที่ได้ยินเสียงนอกระเบียงก็รีบมา
กว่าคนใช้จะตั้งสติได้ คุณหนูน้อยก็ทำเสื้อผ้ายับย่น ตาแดงก่ำ ส่งภาษามือฟ้องพ่อบ้านแล้ว
พ่อบ้านหน้าถอดสี หันไปหาคนใช้ "ใครอนุญาตให้แกทำร้ายคุณหนูน้อย?!"
คนใช้ตะลึงงัน อ้าปากค้าง "ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ได้ทำร้ายคุณหนูน้อย เขาเป็นคนทุบแจกันเอง ไม่เกี่ยวกับผมเลยนะครับ"
"ยังกล้าเถียงอีก?!" พ่อบ้านหน้าดำคร่ำเครียด "เก็บของแล้วออกไปเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นผมจะแจ้งความ!"
คนใช้แทบร้องไห้ "ท่านพ่อบ้าน ทำไมไม่เชื่อผมครับ? ผมพูดความจริงนะ!"
"ผมรู้แล้ว นี่ต้องเป็นคุณหนูน้อยปลอมแน่ๆ! คนที่นอนอยู่บนเตียงต่างหากถึงเป็นคุณหนูน้อยตัวจริง!"
ได้ยินประโยคนี้
พ่อบ้านยิ่งโกรธ เรียก รปภ. ในบ้านมา แล้วไล่คนใช้ออกไปทันที
พอห้องนอนเงียบเป็นปกติ พ่อบ้านถึงหันมาหาเด็กน้อยอย่างหวาดหวั่น "คุณหนูน้อยครับ ไม่เป็นอะไรนะครับ? ผมจะรายงานคุณชายเหอเดี๋ยวนี้!"
เวลาคุณชายเหอไม่อยู่ ปกติพ่อบ้านต้องรายงานผ่านจ้าวหลิงเฟย แล้วค่อยให้จ้าวหลิงเฟยรายงานเหอลี่ฉุนอีกที
พ่อบ้านย่อตัวลง รีบตรวจดูว่าเด็กน้อยมีรอยจับหรือเปล่า
เสี่ยวหานส่ายหน้า ตาแดงก่ำ ส่งภาษามือตอบ "ผมไม่เป็นอะไร ออกไปเถอะ"
พ่อบ้านไม่วางใจ อยากพูดอะไรอีก แต่เสี่ยวหานก็ผลักเขาออกมาแล้ว
ระเบียงห้องนอน
เสิ่นเพียนจือที่ไม่ได้พักทั้งคืนเพิ่งหลับไปแป๊บเดียว ก็ถูกเสียงดังจากห้องเด็กตรงกันข้ามปลุก
เธอคลุมเสื้อคลุมตัวยาว เห็นพอดีว่าพ่อบ้านถูกไล่ออกจากห้องเด็ก