เธอไม่เคยเอ่ยกับเด็กทั้งสองเลย
ก่อนที่จะคลอดเสี่ยวหานกับเสี่ยวเหนียน เธอเคยคลอดทารกที่เสียชีวิตตั้งแต่เกิดหนึ่งคน
ตอนนั้นเธอตั้งครรภ์แฝดสามต่างถุง
วันเกิดของเหอเสี่ยวเทียน... ดันตรงกับวันที่ทารกที่เสียชีวิตของเธอลืมตาดูโลกพอดี
หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะในวินาทีนั้น
จ้องบันทึกประวัติคนไข้นี้อยู่นานเท่าไรไม่รู้ เสิ่นเพียนจือก็ได้แต่ยิ้มขมขื่นในดวงตา
ถ้าลูกคนแรกของเธอยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ก็คงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเสี่ยวหานพวกเขาแล้ว
เสิ่นเพียนจือไม่เคยเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์คนตายแล้วฟื้นที่เลื่อนลอยแบบนั้น เก็บงำความเศร้าในดวงตา ระบายลมหายใจหนึ่ง แล้วอ่านต่อไป
ดูข้อมูลในบันทึกประวัติคนไข้ไปเรื่อย ๆ ดวงตาของเสิ่นเพียนจือก็ค่อย ๆ มืดมนลง
เด็กคนนี้มีโรคทางพันธุกรรมมาตั้งแต่เกิด
โรคทางพันธุกรรมทำให้เขาสูญเสียความสามารถในการพูดตั้งแต่เล็ก และโรคนี้เมื่ออายุมากขึ้นก็เริ่มส่งผลกระทบไปยังส่วนอื่น ๆ อย่างชัดเจนแล้ว
โรคนี้ คงจะยุ่งยากจริง ๆ
แต่ก็นั่นแหละ
ถ้าไม่ยุ่งยาก เหอลี่ฉุนก็คงไม่ตามหาเธอหรอก
อ่านบันทึกประวัติคนไข้จบ เสิ่นเพียนจือปิดมือถือ หลับตาพักสายตา พลางคิดว่าจะหาทางรับมือกับโรคทางพันธุกรรมนี้อย่างไร
......
เฉียนสุ่ยก่าง หมายเลขหนึ่ง
ภายในห้องนอนเด็ก
หลังจากที่คนใช้เปลี่ยนผ้าขนหนูชุ่มน้ำยาสมุนไพรให้คุณหนูน้อยตระกูลเหออีกครั้ง ไข้สูงของเหอเสี่ยวเทียนก็ลดลงสององศาในที่สุด
คนใช้ถือปรอทวัดไข้ พูดอย่างตื่นเต้นว่า "คุณเหอครับ ไข้คุณหนูน้อยลดลงแล้ว!"
หัวใจที่ลอยอยู่ของเหอลี่ฉุนก็ผ่อนคลายลงบ้าง
ในบรรดาผู้เชี่ยวชาญหลายคนที่เฝ้าอยู่ในห้องนอน มีคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะทำเสียงหึในลำคอ "ก็แค่วิธีพื้นบ้านสำหรับเด็กเท่านั้น สูตรยานี่ไม่เห็นจะดีวิเศษอะไรเลย"