เสิ่นเสี่ยวหานก็จ้องมองเสิ่นเพียนจือเขม็ง รอคำอธิบายจากเธอ
เมื่อเห็นสายตาจริงจังของลูกน้อยทั้งสอง เสิ่นเพียนจือก็ยกมือขึ้นแตะมุมปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว
หืม?
เธอยิ้มอยู่จริง ๆ หรือ?
แบบนี้ถือว่าค่อนข้างหายากเลยนะ
ในหัวของเสิ่นเพียนจือปรากฏใบหน้าอันสมบูรณ์แบบสุดขีดของเหอลี่ฉุนขึ้นมา
ช่างเถอะ ผู้ชายคนนั้นมีครอบครัวแล้ว
เธอไม่สนใจผู้ชายที่แต่งงานแล้วหรอก
"กินข้าวดี ๆ นะ อีกเดี๋ยวก็ต้องนอนกลางวันแล้ว"
เสิ่นเพียนจือบอกปัด แล้วคีบเนื้อให้ลูกน้อยคนละชิ้น พยายามทำให้สองแสบหยุดพูด
เสิ่นเสี่ยวเหนียนกับเสิ่นเสี่ยวหานสบตากัน สองตัวน้อยเห็นแววตาหมองหม่นของอีกฝ่าย
แม่ลูกเริ่มโตแล้ว ลูกห้ามไม่ได้จริง ๆ!
หลังอาหาร
สองตัวน้อยไปชมห้องนอนเด็กที่เตรียมไว้ให้
เพราะเสี่ยวเหนียนนอนกับพี่ชายมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เธอยังเล็ก เสิ่นเพียนจือจึงไม่ได้แยกให้สองคนนอนคนละห้อง
เตียงคู่ในห้องเด็กตอบโจทย์ความต้องการของเสิ่นเพียนจือมาก
ลูกน้อยคนละเตียง กำลังพอดี
หลังจากกล่อมลูกน้อยทั้งสองหลับ เสิ่นเพียนจือก็ปิดประตูออกไปอย่างเงียบ ๆ
เธอไม่รู้ว่า ทันทีที่เธอออกจากห้องเด็ก สองตัวน้อยก็ 'ตื่น' แล้ว
เสิ่นเสี่ยวเหนียนพลิกตัว ใบหน้าเล็กย่นเป็นลูกซาลาเปา: "พี่เสี่ยวหาน หนูว่าแม่กำลังจะมีแฟนแล้ว..."
"แกไม่ใช่คนที่อยากมีพ่อมาตลอดรึไง แม่มีแฟน แกก็น่าจะดีใจสิ" เสิ่นเสี่ยวหานลุกขึ้นนั่ง ล้วงหนังสือนิทานจากหัวเตียงขึ้นมาพลิกดูต่อ: "สำหรับฉัน ขอแค่แม่มีความสุข จะคบกับใคร ฉันก็ยอมรับได้ทั้งนั้น"