หลี่ซินแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป และจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
เมื่อครู่ ช่องที่เขาคำนวณจนไปต่อไม่ได้ ถูกเด็กสี่ขวบตรงหน้าคำนวณต่อจนเสร็จ
หลี่ซินทั้งตัวถูกกระทบอย่างหนักหน่วง เขามองเด็กตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน
เป็นไปไม่ได้!
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
เขาเป็นดอกเตอร์จบจากสถาบันชั้นนำ โจทย์ที่เขายังคำนวณไม่ได้ จะให้เด็กฟันยังไม่ขึ้นครบปากคำนวณออกมาได้ยังไง!
หลี่ซินพยายามตั้งสติ จ้องมองกระดาษคำนวณใต้ปากกาของเด็กตรงหน้าอย่างไม่วางตา
เมื่อครู่ สูตรที่เขาคำนวณไม่ผ่าน ภายใต้มือของเด็กสี่ขวบตรงหน้ากลับเปลี่ยนเป็นอีกสูตรหนึ่ง ซึ่งง่ายกว่าที่เขารู้จัก และเป็นวิธีแก้โจทย์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน!
มองต่อไป หลี่ซินยิ่งดูยิ่งตื่นเต้น
ใช่ ข้อนี้มันต้องแก้แบบนี้!
ขณะที่ปลายปากกาของเหอเสี่ยวเทียนขีดเขียนเร็วขึ้น หัวใจของหลี่ซินก็พลันตึงเครียดขึ้นมาด้วย
เพราะว่า
เขาเห็นอีกจุดหนึ่งที่ตัวเองแก้สูตรต่อไปไม่ได้อย่างรวดเร็ว
ทว่า ทางด้านหลี่ซินยังคิดได้ไม่ถึงสองวิ ปลายปากกาของเหอเสี่ยวเทียนก็ไม่ได้หยุดแม้แต่น้อย เขียนคำตอบออกมาอย่างลื่นไหลที่สุด
ครั้งนี้
หลี่ซินตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง
เขาตระหนักว่า เด็กตรงหน้าคนนี้คืออัจฉริยะทางคณิตศาสตร์ของแท้!
ต่างจากเขาเองที่เป็นอัจฉริยะประเภทขยัน เหอเสี่ยวเทียนคืออัจฉริยะที่ฟ้าประทานพรให้อย่างแท้จริง!