เสิ่นเสี่ยวเหนียนยังคงจมอยู่ในความภาคภูมิใจ ไม่รู้ตัวเลยว่าเสิ่นเพียนจือมองมา
หลี่ซินพึมพำทวนชื่อของเหอเสี่ยวเทียนกับตัวเองว่า "โอเค ฉันจำได้แล้ว"
เสิ่นเสี่ยวเหนียนยิ้มตาหยี พลางหันไปมองพนักงานคนอื่น ๆ ที่ยังคงคำนวณกันอยู่
กำลังจะอ้าปากบอกว่า ถ้าพวกคุณลุงมีปัญหาอะไร ถามพี่ชายเธอได้นะ
วินาทีต่อมา
เสิ่นเสี่ยวเหนียนก็สบตากับเสิ่นเพียนจือเข้าพอดี
รอยยิ้มของเด็กน้อยแข็งค้างบนใบหน้า ดูเขิน ๆ "หม่ามี๊... มี๊ไม่ได้ยินอะไรใช่ไหม?"
เมื่อกี้เธอเผลอหลุดชื่อจริงของพี่เสี่ยวเทียนออกไป
ถ้าหม่ามี๊ได้ยิน ตัวตนของพี่ชายก็จะปิดไม่อยู่แล้วสิ
เสิ่นเพียนจือกวักมือเรียกเด็กสองคน "มานี่"
เสี่ยวเทียนกับเสี่ยวเหนียนเดินเข้าไปหาเสิ่นเพียนจือแต่โดยดี เด็กน้อยทั้งสองเริ่มประหม่า
โดยเฉพาะเหอเสี่ยวเทียน เขามองเสิ่นเพียนจือตาปริบ ๆ ทั้งคาดหวังให้เสิ่นเพียนจือรู้ตัวตนของเขา และก็กลัวให้เสิ่นเพียนจือรู้ตัวตนของเขา
เสิ่นเพียนจือหยิบแบบทดสอบที่ยังไม่ได้คำนวณออกมาสองชุด "พวกเธอสองคนถ้าว่างมาก ก็ลองคำนวณอันนี้ดู"
เหอเสี่ยวเทียนกระพริบตาปริบ ๆ รับกระดาษที่เสิ่นเพียนจือยื่นให้มาแต่โดยดี
ขอแค่ช่วยหม่ามี๊ได้ ให้เขาทำอะไรก็ยอม!
ต่างกับเสิ่นเสี่ยวเหนียน หน้าเล็ก ๆ ของเธอแทบจะย่นเป็นลูกไหน
ฮือออ เธอเกลียดการทำโจทย์ที่สุดเลย
"หม่ามี๊ เสี่ยวเหนียนปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำกะทันหัน เดี๋ยวเสี่ยวเหนียนกลับมาทำโจทย์นะ!"
เด็กน้อยเพิ่งจะทำท่าหนีออกจากที่เกิดเหตุ ต้นคอด้านหลังก็ถูกเสิ่นเพียนจือจับไว้ได้อย่างแม่นยำ "ถ้าปวดท้อง งั้นฉันจับชีพจรให้ดู"
เสี่ยวเหนียนอยากร้องไห้แล้ว