ทุกคนอารมณ์หลากหลายปนเปกันเงยหน้าขึ้น มองไปที่เสิ่นเพียนจือ
วินาทีนี้ สายตาของทุกคนไม่ได้เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
ท่ามกลางสายตาจับจ้องนับพันคู่ เสิ่นเพียนจือพยักหน้า จากนั้นยื่นมือออกไปอย่างสงบ ไม่หยิ่งยโส: "ศาสตราจารย์เฉิน ยินดีต้อนรับเข้าร่วมทีมค่ะ"
"ฮ่าๆ ศาสตราจารย์เสิ่น หวังว่าเราคงร่วมงานกันได้อย่างราบรื่นนะครับ" ศาสตราจารย์เฉินหัวเราะร่าเริง พลางจับมือเสิ่นเพียนจือเล็กน้อย แล้วปล่อยทันที
จากนั้น
ศาสตราจารย์เฉินยิ้มแป้นมองไปที่จ้าวเค่อ ลูกศิษย์คนโปรดของตน: "จริงสิ เมื่อกี้พวกเธอบอกว่าโจทย์ข้อนั้น มันอยู่ไหนนะ?"
จ้าวเค่อเดินเข้าไปอย่างนอบน้อม แล้วยื่นกระดาษร่างที่เสิ่นเสี่ยวหานใช้เวลาแค่สี่นาทีเขียนเสร็จ ให้กับศาสตราจารย์เฉิน
พวกนักศึกษาปริญญาเอกที่ก่อนหน้านี้ตะลึงงันกันไปหมด ตอนนี้ก็ค่อยๆ ได้สติกลับมา สายตาทุกคู่จ้องเขม็งไปที่ศาสตราจารย์เฉินเป็นตาเดียวกัน
พวกเขาก็อยากรู้ไม่แพ้กัน ว่าไอ้ที่เสิ่นเสี่ยวหานเขียนคำตอบมาถูกหรือผิดกันแน่
แม้ว่า
ในใจพวกเขาจะมีคำตอบอยู่แล้วก็ตาม
เด็กที่ดูเหมือนอายุแค่สามสี่ขวบคนนั้น ไม่มีทางเขียนคำตอบที่ถูกต้องออกมาได้หรอก
ทันทีที่ศาสตราจารย์เฉินรับกระดาษร่างจากมือของจ้าวเค่อไป สายตาของทุกคนในที่นั้นก็พุ่งตามการมองของศาสตราจารย์เฉินไปรวมกัน
เห็นชัดๆ ว่าทุกคนสรุปไปแล้ว ว่าคำตอบไม่มีทางถูกต้อง
แต่ตอนนี้
พวกเขากลับรู้สึกตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนว่าวินาทีถัดไป ปากของศาสตราจารย์เฉินจะพูดคำตอบที่ล้มล้างโลกทัศน์ของพวกเขาทุกคนออกมา