ภายใต้สายตาของทุกคน
เสิ่นเสี่ยวหานรับโจทย์ที่นักศึกษาปริญญาเอกหลายคนตรวจสอบร่วมกันและยื่นให้
เพื่อไม่ให้เป็นการกลั่นแกล้งเด็ก พวกเขายังจงใจเลือกโจทย์ที่คิดว่าง่ายที่สุด
แต่ว่า
ถึงจะเป็นแบบนั้น ด้วยความสามารถของพวกเขา ประมาณการว่าอย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลามากกว่าสิบชั่วโมง ถึงจะคำนวณออกมาได้
ดังนั้น
เรื่องที่เสิ่นเสี่ยวหานจะคำนวณผลลัพธ์ออกมาได้หรือไม่ พวกเขาไม่คิดถึงความเป็นไปได้อื่นเลยด้วยซ้ำ
นี่มันเป็นไปไม่ได้อย่างชัดเจน!
ยิ่งกว่านั้น ยังต้องทำให้เสร็จภายในสิบนาที!
เวลาของพวกเขาถึงจะล้ำค่า แต่ก็ยินดีรอสิบนาทีนี้
เพราะอย่างน้อยที่สุด
อีกเดี๋ยว ศาสตราจารย์เสิ่นจะต้องขอโทษพวกเขาทุกคน
เมื่อเสิ่นเสี่ยวหานรับโจทย์มา
หลี่ซินที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะยินดีกับความโชคร้ายของคนอื่นแล้ว
เขาเพิ่งถูกทารุณจากลูกชายของศาสตราจารย์เสิ่นเมื่อวาน ตอนนี้เขากลับรู้สึกยินดีที่จะได้เห็นรุ่นน้องร่วมสำนักโดนเด็กน้อยคนนี้ทารุณบ้าง
หลังจากเสิ่นเสี่ยวหานเริ่มเขียน
ตอนแรก ใบหน้าของนักศึกษาปริญญาเอกหลายคนยังมีรอยยิ้มเหยียดหยัน
แต่เมื่อตัวเลขใต้ปากกาของเสิ่นเสี่ยวหานเร็วขึ้นเรื่อย ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าพวกเขาก็ค่อย ๆ แข็งค้าง
เพราะว่า
ความเร็วในการคำนวณของเสิ่นเสี่ยวหาน เกินขอบเขตความสามารถของพวกเขาไปหมดแล้ว
และปัญหาก็ดันอยู่ตรงนี้
พวกเขาถึงจะตามความเร็วในการคำนวณของเสิ่นเสี่ยวหานไม่ทัน แต่ก็ดูออกว่า กระบวนการคำนวณของเขาถูกต้องทั้งหมด!
หนึ่งนาที
สองนาที
สามนาทีผ่านไป
นักศึกษาปริญญาเอกที่อยู่ในเหตุการณ์ รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปจนหมด
รอยยิ้มบนใบหน้าพวกเขา ย้ายไปอยู่บนใบหน้าของหลี่ซินแล้ว
เมื่อเห็นรุ่นน้องร่วมสำนักต้องกล้ำกลืน หลี่ซินก็ยิงฟันหัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ ๆ ดูท่าพวกนายคงเรียนมาไม่ดีพอ ระดับการคำนวณยังสู้เด็กตัวเล็ก ๆ ไม่ได้เลย”
เหล่านักศึกษาปริญญาเอก: "......"
เมื่อเวลาผ่านไปถึงนาทีที่สี่
เสิ่นเสี่ยวหานก็จบกระบวนการคำนวณทั้งหมด: "เรียบร้อย พวกคุณขอโทษแม่ของผมได้แล้ว"
เขาวางปากกา เงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น: "เมื่อกี้พวกคุณบอกว่าจะทำงานให้แม่ของผมฟรี คงไม่กลับคำพูดใช่ไหม?"