ในสายโทรศัพท์ ไม่มีใครเอ่ยปากพูด
เสิ่นเสี่ยวหานที่ใบหน้าเย็นชาอยู่แล้ว ยิ่งเย็นชาขึ้นไปอีก: "ฉันชื่อเสิ่นเสี่ยวหาน เป็นลูกชายของคุณ ถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันให้ผลตรวจดีเอ็นเอคุณได้"
ปลายสาย ยังคงเงียบกริบ
เสิ่นเสี่ยวหานยิ่งโกรธจัด: "ฉันถามคุณแค่เรื่องเดียว เรื่องระหว่างคุณกับคุณแม่ของฉันมันยังไงกันแน่? เมื่อสี่ปีก่อน คุณเป็นคนบังคับคุณแม่ของฉันจนท้องใช่หรือเปล่า?"
เงียบ และยังคงเงียบต่อไป
ตอนที่เสิ่นเสี่ยวหานกำลังเดือดดาลจนอยากระเบิดอารมณ์ เสิ่นเสี่ยวเหนียนที่เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ก็กอดมือถือแล้วร้องออกมาอย่างตื่นเต้นว่า: "พี่! พี่เสี่ยวเทียนส่งข้อความมาแล้ว! เขาบอกว่า มือถือของคุณพ่อลืมเอาไว้ ตอนนี้อยู่กับเขา"
เสิ่นเสี่ยวหาน: "..."
นั่นก็คือ ตอนนี้คนที่คุยสายกับเขาอยู่ ไม่ใช่เหอลี่ฉุน แต่เป็นพี่ชายของพวกเขา เหอเสี่ยวเทียน
ในขณะเดียวกัน
นอกห้องนอนรอง เสียงขี้เกียจของเสิ่นเพียนจือดังลอดเข้ามา: "เสี่ยวหาน เสี่ยวเหนียน พวกเธอยังไม่นอนอีกเหรอ?"
สองพี่น้องสบตากัน แล้วรีบวางสาย ทิ้งตัวลงนอนแกล้งหลับทันที
ตอนที่เสิ่นเพียนจือเปิดประตูเข้ามา สองพี่น้อง "หลับสนิท" ไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่
มองดูศีรษะเล็ก ๆ ที่โผล่พ้นผ้าห่มของเด็กทั้งสอง เสิ่นเพียนจือเดินเข้าไปข้างหน้า เก็บผ้าห่มให้เด็กทั้งสองอย่างระมัดระวัง ปิดไฟ แล้วจึงหมุนตัวออกไป
ห้องนอนรอง กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
ในความมืด
เสิ่นเสี่ยวเหนียนเอ่ยปากเบา ๆ: "พี่ ตอนนี้เราจะโทรศัพท์อีกไหม?"