"คุณเหอ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน!"
เหล่าสาวใช้กล่าวทักทายอย่างพร้อมเพรียงและนอบน้อม
สายตาทุกคู่มองมาที่เสิ่นเพียนจืออย่างอดไม่ได้
พวกเธอต่างอยากรู้อยากเห็นเหลือเกินว่าผู้หญิงที่คุณเหอพากลับบ้านเป็นใคร
นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเหอพาผู้หญิงกลับบ้าน
แถมบางคนยังมองผู้หญิงที่คุณเหอพามาด้วยสายตาที่แฝงความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน
สาวใช้ในคฤหาสน์หลังนี้กว่าครึ่งล้วนเป็นคุณหนูลูกผู้ดีที่ยอมฝ่าฟันทุกวิถีทางเพื่อเข้ามาที่นี่
ก็เพื่อหาโอกาสเข้าใกล้เหอลี่ฉุนนั่นเอง
น่าเสียดายที่หลังจากเข้ามาเป็นสาวใช้แล้วถึงได้รู้ว่าคุณเหออยู่บ้านนาน ๆ ครั้ง
ต่อให้อยู่บ้าน คุณเหอก็มักจะให้สาวใช้หลีกออกไป
เขาไม่ชอบให้มีคนแปลกหน้าเดินผ่านไปผ่านมา
ดังนั้น หนทางเดียวที่จะเอาใจเหอลี่ฉุนได้ก็เหลือแค่การเข้าหาผ่านทางคุณหนูน้อยเท่านั้น
ตอนนี้ พอเห็นเหอลี่ฉุนพาผู้หญิงแปลกหน้ากลับบ้านกลางดงสาวใช้แบบนี้ พวกเธอจะยอมได้ยังไง
"ชิ ก็แค่หุ่นดีกว่าฉันนิดหน่อย คุณเหอไม่ใช่คนตื้นเขินขนาดนั้นหรอก" สาวใช้คนหนึ่งพึมพำเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ หลังจากมองสำรวจเสิ่นเพียนจือตั้งแต่หัวจรดเท้า
ทันใดนั้น สาวใช้อีกคนข้าง ๆ ก็กระซิบเสริม "ฮึ คุณเหอไม่สนเธอ แล้วก็ไม่สนแกเหมือนกันนั่นแหละ คอยดูเถอะ มีแค่ฉันคนเดียวที่คู่ควรกับคุณเหอ"
"แก! แกนี่หน้าด้านจริง ๆ! กล้าพูดออกมาได้นะ!"
"ฮึ แล้วแกไม่อายเหรอ? ถ้าอายแล้วจะพยายามหาทางเข้ามาเป็นสาวใช้ที่นี่ทำไม ก็เพื่อคุณเหอไม่ใช่รึไง?"
"ใครพูด?" เหอลี่ฉุนขมวดคิ้ว สายตากวาดมองกลุ่มคน