อยู่ ๆ ก็ถูกคุณพ่อจับได้
เหอเสี่ยวเทียนถึงกับอึ้งไปเลย
เขาเงยหน้าขึ้นมองเหอลี่ฉุนอย่างตื่น ๆ ด้วยสายตาละห้อย ใจเต้นไม่เป็นส่ำ
เหอลี่ฉุนเหลือบมองเนื้อหาในโทรศัพท์
จากนั้น สีหน้าของเขาก็ดำคร่ำลงอย่างเห็นได้ชัด
“สวัสดีครับ... ลูกชายผมชอบคุณมากเลย คุณมาเป็นแม่ของเขาได้ไหมครับ? ตั้งตารอ...” เหอลี่ฉุนอ่านมาถึงตรงนี้ มือก็กำแน่นแล้ว คำพูดน่าขยะแขยงหลังจากนั้น เขาอ่านออกเสียงไม่ได้จริง ๆ
สายตากวาดไปยังบรรทัดถัดไป: “คุณเสิ่นครับ คุณชอบผู้ชายสไตล์ไหนครับ? คุณว่าผมเป็นไงบ้าง?”
เงียบ
เงียบสนิทเหมือนอยู่ในสุสาน
เหอเสี่ยวเทียนสะท้านไปทั้งตัว คอหดลงไปอีก
เหอลี่ฉุนเก็บโทรศัพท์ไปเงียบ ๆ มองลูกชายด้วยแววตาซับซ้อน
ชั่วขณะหนึ่ง เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าลูกชายตัวเองจะแอบทำเรื่องแบบนี้ลับหลัง
คำพูดน่าขยะแขยงขนาดนั้น มัน... เหอลี่ฉุนเงียบไปนาน จ้องมองสีหน้าหวาดกลัวสุดขีดของลูกชาย ก่อนจะถอนหายใจยาว: “บอกพ่อได้ไหม ว่าใครสอนให้พูดแบบนี้...”
เหอเสี่ยวเทียนห่อไหล่ ใช้ภาษามือคุยกับคุณพ่อ: “พ่อครับ ขอโทษครับ...”
สีหน้าของเหอลี่ฉุนซับซ้อนอย่างยิ่ง เขาเงียบไปครู่ใหญ่ แล้วนั่งลงข้างลูกชายด้วยท่าทีหนักแน่น: “ลูกชอบเธอมากเลยเหรอ?”
เหอเสี่ยวเทียนพยักหน้างก ๆ
เหอลี่ฉุนเงียบอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้ ทางตระกูลก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยพยายามจัดหาคู่ให้เขา
แต่ทุกครั้ง เสี่ยวเทียนก็ปฏิเสธหมด