รถรับส่งส่วนตัวเพิ่งจอดนิ่งหน้าบ้านพักว่านฮวา
ในห้องโดยสารตอนหลัง
มือถือของเสิ่นเพียนจือสั่นหนึ่งครั้ง
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา บนหน้าจอเป็นข้อความแจ้งเตือนจากเหอลี่ฉุน
ไม่คิดอะไรมาก เสิ่นเพียนจือกดเปิดกล่องข้อความทันที
หลังจากเห็นเนื้อหา ในหัวของเสิ่นเพียนจือค่อย ๆ ผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นมา
ปกติเหอลี่ฉุนดูเป็นคนเย็นชาสูงส่ง ไม่นึกเลยว่าลับหลังจะ—สาวแตกขนาดนี้?
ยิ่งสติกเกอร์ข้อความตัวอักษรน่ารักนั่น ทำให้ในหัวของเสิ่นเพียนจือนึกแทนภาพเหอลี่ฉุนทำท่าออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเธอค้างเติ่งทันที อดขนลุกขึ้นมาไม่ได้
ไม่ตอบกลับ เธอเมินข้อความของเหอลี่ฉุนไปดื้อ ๆ
อีกด้านหนึ่ง
เหอเสี่ยวเทียนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม รอแล้วรอเล่า
ทำไมคุณแม่ยังไม่ตอบข้อความกลับมา?
หรือว่า คุณแม่ไม่อยากจำเขาเลย?
เหอเสี่ยวเทียนเริ่มร้อนใจ แต่ก็ไม่มีวิธีอะไรดี ๆ
คิดไปคิดมา เจ้าหนูหยิบมือถือของตัวเองออกมา แล้วส่งข้อความในกลุ่มแชตที่มีแค่เขากับน้องชายน้องสาว: "คุณแม่กลับบ้านยัง?"
"ยังเลย พี่เสี่ยวเทียน ไม่เจอคุณแม่เหรอ?" เสิ่นเสี่ยวเหนียนที่กำลังเล่นมือถือตอบกลับก่อนใคร: "พี่เสี่ยวเทียน เนี่ยนเนี่ยนยังอยากถามพี่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงป่วยล่ะ? ตอนนี้เป็นไงบ้าง?"