เมื่อเห็นปฏิกิริยาของน้องชายน้องสาว เหอเสี่ยวเทียนก็รู้สึกอึดอัดไม่น้อย
เขาเองก็ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้
หลังจากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ให้พวกน้องฟังจนหมดแล้ว
ในกรุ๊ปแชทก็เงียบกริบไปทันที
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสิ่นเสี่ยวหานก็เป็นคนแรกที่ส่งข้อความมาในกรุ๊ป: "เมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว ก็งั้นเราเลยตามเลยไปเลยดีกว่า"
เหอเสี่ยวเทียนงง ๆ ตอบกลับไปว่า: "อะไรนะ?"
เสิ่นเสี่ยวเหนียนก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายมองไปทางพี่ชายข้าง ๆ: "พี่หมายความว่าไง?"
"อืม ใช่แล้ว ยังไงซะมันก็กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว สู้เราตัดสินใจปั้นข่าวปลอมขึ้นมาสักข่าวเลยดีกว่า" สีหน้าของเสิ่นเสี่ยวหานดูสงบนิ่ง ตอนนี้สิ่งที่เขาคิดว่าช่วยคุณพ่อได้ ก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น
ไม่งั้นด้วยนิสัยของคุณแม่แล้ว
คงจะรับมือยากแน่
เสิ่นเสี่ยวหานถอนหายใจเฮือกหนึ่ง มองหน้าจอแชทกลุ่มด้วยสีหน้าสับสน
พี่ชายของเขานี่ช่างซื่อบื้อจริง ๆ
ถ้าต่อไปโดนใครรังแกจะทำยังไง?
เสิ่นเสี่ยวหานถอนหายใจอีกครั้ง สาบานในใจว่าต่อจากนี้ไป เขาจะเป็นคนปกป้องพี่ชายเอง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เสิ่นเพียนจือทำกับข้าวเสร็จ ออกมาจากห้องครัว
ถอดผ้ากันเปื้อนออก เสิ่นเพียนจือตะโกนไปทางห้องนั่งเล่น: "เสี่ยวหาน เสี่ยวเหนียน มากินข้าว!"
"เสี่ยวหาน เสี่ยวเหนียน?"
ตะโกนอีกครั้งก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
เสิ่นเพียนจือขมวดคิ้ว ต้องเดินไปที่ห้องนั่งเล่นด้วยตัวเอง
เด็กน้อยสองคนกำลังจดจ่อดูมือถือ ไม่ทันสังเกตว่าเสิ่นเพียนจือเดินเข้ามา