"เสี่ยวเทียน... หันมาหาแม่หน่อยนะ"
เสียงของเสิ่นเพียนจือสั่นเครือ น้ำเสียงแทบจะอ้อนวอน
เมื่อคืนนี้ เธอคิดทั้งคืน
เธอคิดว่า ถ้าเสี่ยวเทียนไม่ยอมรับเธอ จะทำยังไง
เธอถึงขั้นคิดว่า ต่อให้ไม่ได้ยอมรับว่าเป็นลูกชายตลอดกาล แค่ใช้สถานะแพทย์ประจำตระกูลเหออยู่ต่อไป ขอแค่ได้เห็นเสี่ยวเทียนทุกวัน เธอก็ยินดี
ตอนนี้ ความคิดทั้งหมด สมมติฐานทั้งหมด พังทลายลงหมดแล้ว
ที่แท้ เสี่ยวเทียนรู้เรื่องการมีอยู่ของเธอมาตั้งนานแล้ว
น้ำตาสองสายไหลรินจากหางตาของเสิ่นเพียนจือ เธอย่อตัวลง มองแผ่นหลังของเสี่ยวเทียน เอ่ยเสียงสะอื้น "นี่ลูกโกรธแม่หรือเปล่า โกรธที่แม่ไม่กลับมาตามหา ทำไมถึงทิ้งลูกไว้ที่นี่คนเดียว"
"...เสี่ยวเทียน ลูกหันมามองแม่หน่อยนะ ได้ไหม"
เสิ่นเสี่ยวเหนียนตาแดงก่ำเหมือนกัน เธอเพิ่งเคยเห็นแม่เศร้าเสียใจขนาดนี้เป็นครั้งแรก เธอขมวดคิ้ว มองไปทางพี่ชายเหอเสี่ยวเทียน "นายอยากยอมรับว่าเป็นแม่มาตลอดไม่ใช่เหรอ รีบหันไปมองแม่สิ แม่เสียใจมาก หนูก็เสียใจมาก"
"เสี่ยวเหนียน มานี่กับพี่หน่อย" เสิ่นเสี่ยวหานดึงแขนน้องสาว ลากเธอออกจากห้องนอน
เด็กน้อยไม่พอใจ ดิ้นรน สะบัดแขนของพี่ชาย "ไม่เอา! เสี่ยวเหนียนจะไม่ออกไป!"
พูดพลาง เด็กสาวก็จับแขนเหอเสี่ยวเทียนด้วยความขุ่นเคือง "รีบบอกแม่สิ ว่านายตามหาแม่มาตลอด ทำไมนายไม่ตอบแม่!"
"เสี่ยวเหนียน!"
เสิ่นเสี่ยวหานตวาดน้องสาวเป็นครั้งแรก ไม่รอให้เด็กน้อยตอบสนอง ก็ลากตัวออกไปโดยตรง
ภายในห้องนอน
เหลือเพียงเหอเสี่ยวเทียนกับเสิ่นเพียนจือ แค่สองแม่ลูก
เสิ่นเพียนจือพยายามยิ้มออกมา แต่น้ำตากลับยิ่งไหลแรง "เสี่ยวเทียน แม่คิดถึงลูกตลอดสี่ปีนี้ รู้ไหม ตอนนั้น หลังจากคลอดลูก คุณหมอบอกว่าลูกเสียชีวิตแล้ว ทุกวันหลังจากนั้น แม่ก็คิดว่า รอให้น้องชายน้องสาวลูกโตขึ้น แม่จะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนลูก"
"สิ่งที่แม่เสียใจที่สุดในชาตินี้ ก็คือการที่ปกป้องลูกไม่ได้"
"ตอนที่แม่รู้ว่าลูกยังมีชีวิตอยู่ ลูกรู้ไหม แม่ดีใจแค่ไหน"
"เสี่ยวเทียน ไม่ว่าลูกจะอยากยอมรับแม่หรือไม่ แม่ก็จะใช้ทุกอย่างที่แม่มีชดเชยให้ลูก"
กลัวลูกจะต่อต้าน เสิ่นเพียนจือไม่อยากกดดันให้เสี่ยวเทียนยอมรับเธออีก
เสิ่นเพียนจือปาดน้ำตา ลุกขึ้นยืน