"เมื่อกี้แกว่าไงนะ?"
สายตาของเหอลี่ฉุนจับจ้องไปที่พนักงานที่พูดเมื่อครู่นี้ทันที
ในตอนนี้
อุณหภูมิทั่วทั้งทางเดินลดลงอย่างมาก
พนักงานที่พูดเมื่อครู่นี้ตัวสั่นสะท้าน ถูกสายตาของเหอลี่ฉุนจ้องไว้ ขาของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย พูดอย่างฝืดเถื่อนว่า "เมื่อสองชั่วโมงก่อนนี่เอง ศาสตราจารย์เสิ่นเพิ่งมาตรวจสอบ พวกเราคิดว่าเป็นคำสั่งของท่าน..."
สองชั่วโมงก่อนงั้นเหรอ?
นั่นเป็นเวลาที่เสิ่นเพียนจือกลับมาถึงชานสุ่ยก่างพอดีเลย
เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก แววตาลึกซึ้งขึ้น "เธอไปตรวจอะไรมาบ้าง ใบรายงานยังมีอยู่ไหม?"
"คะ คือ... ฉันก็ไม่รู้... ตอนนั้นศาสตราจารย์เสิ่นไล่พวกเราออกไปหมด... แต่ระบบน่าจะเช็คประวัติเจอ"
"งั้นมัวยืนบื้ออะไรอยู่! ไปดึงประวัติออกมา เดี๋ยวนี้!"
พนักงานสองสามคนไม่กล้าหยุดยั้ง เกรงว่าจะทำให้เหอลี่ฉุนโกรธ จึงรีบเข้าไปในห้องทดลองเพื่อดึงประวัติในระบบออกมา
ไม่กี่นาทีต่อมา
ข่าวหนึ่งก็เข้าหูเหอลี่ฉุน
ผลตรวจของเสิ่นเพียนจือถูกลบทิ้งไปแล้ว
ชั่วขณะนั้น
รอบๆ ราวกับว่าอากาศหยุดไหล
เหอลี่ฉุนสีหน้าเย็นชา กวาดตามองพนักงานทั้งหมดที่อยู่ตรงนี้ "ไอ้พวกโง่ ต่อจากนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้ว"
ทิ้งคำนี้ไว้
ในทางเดิน นักเลงชุดเครื่องแบบหลายคนก็สาวเท้าเข้าไป จัดการพาพนักงานสองสามคนนั้นออกไป
ขณะที่ทางเดินเงียบสงบอีกครั้ง
เหอลี่ฉุนหันไปมองจ้าวหลิงเฟย "ไปเรียกพวกฝ่ายคอมพิวเตอร์มา รับผิดชอบกู้ข้อมูลในระบบ"