ในห้องน้ำ
เด็กน้อยทั้งสามมองหน้ากัน
จะเอายังไงดี
ออกไปด้วยกันเลยมั้ย
เสี่ยวหานพูดขึ้นก่อน "เสี่ยวเหนียน ล่อแม่ออกไปก่อนนะ แล้วเดี๋ยวพี่ตามไปสมทบทีหลัง"
เสี่ยวเหนียนพยักหน้าหนักแน่น "ได้เลยพี่จ๋า รับประกันภารกิจสำเร็จ!"
หน้าห้องน้ำ
เสิ่นเพียนจือเดินหาในห้องน้ำหญิงรอบหนึ่ง ก็ไม่เห็นเงาเด็ก ๆ
หรือว่า สองคนนั้นไม่อยู่ในห้องน้ำแล้ว
เสิ่นเพียนจือกำลังจะโทรหาลูกชาย ทันใดนั้น เสี่ยวเหนียนก็ออกมาจากห้องน้ำชาย
"ม่ามี๊ หนูอยู่นี่ไง!" เด็กหญิงผมม้าหน้าตรง ดวงตากลมดำมองเสิ่นเพียนจืออย่างรู้สึกผิด "พี่ยังเข้าห้องน้ำไม่เสร็จ ออกไปรอพี่ข้างนอกกันนะม่ามี๊~"
เสิ่นเพียนจือมองเสี่ยวเหนียนที่เดินออกจากห้องน้ำชาย อดไม่ได้ที่จะยกมือก่ายหน้าผาก "หนูเป็นเด็กผู้หญิงนะ ต่อไปเข้าห้องน้ำผู้ชายไม่ได้แล้ว รู้มั้ย"
"ได้ค่ะม่ามี๊ เสี่ยวเหนียนรู้แล้วค่ะ" เสิ่นเสี่ยวเหนียนกระพริบตา กุมมือเสิ่นเพียนจืออย่างว่าง่าย "ม่ามี๊ รีบออกไปกันเถอะ ที่นี่เหม็นจัง"
ได้ยินลูกสาวพูด เสิ่นเพียนจือก็ยิ้ม ย่อตัวอุ้มเสี่ยวเหนียนแล้วหมุนตัวเดินจากไป
ตอนเดินผ่านเหอลี่ฉุน รอยยิ้มจาง ๆ บนหน้าเสิ่นเพียนจือก็เก็บกลับคืนมาทันที
ตรงนั้น
เหอลี่ฉุนจ้องตำแหน่งในมือถือ สายตาจับจ้องที่หน้าห้องน้ำชายซึ่งลอยกลิ่นบางอย่างออกมา คิ้วขมวดแล้ว "เสี่ยวเทียน?"
เหอลี่ฉุนก้าวเท้ายาว ๆ ตรงเข้าไปในห้องน้ำชาย
ในห้องน้ำ
เสี่ยวเทียนรีบดึงกางเกงขึ้นอย่างลนลาน สีหน้าตื่นเต้นมองเหอลี่ฉุน ใช้ภาษามือพูดกับเขาว่า "ปะป๊า เมื่อกี้หนูปวดท้อง เราจะกลับกันแล้วเหรอ"
เหอลี่ฉุนใช้มือข้างเดียวบีบจมูก ยกเสี่ยวเทียนขึ้นมา แล้ว สายตามองลึกไปที่ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทบานนั้นหน่อยหนึ่ง ถึงตอบ "อืม เราไปกินข้าวที่โรงแรม เดี๋ยวส่งหนูกลับบ้าน ป่านนี้ปะป๊ายังต้องกลับไปบริษัทอีก"