เสิ่นเพียนจือ: "?"
ดูออกว่าเสิ่นเพียนจือไม่เข้าใจที่เขาหมายความ เหอลี่ฉุนจึงลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าที่มีรอยยับเล็กน้อย เขาหันไปหาจ้าวหลิงเฟยที่อยู่ด้านข้าง: "พาคุณผู้หญิงคนนี้ไปโรงพยาบาล ตรวจดีเอ็นเอหน่อย"
จ้าวหลิงเฟยพยักหน้าทันที: "ครับ!"
"คุณผู้หญิง ขอโทษด้วยนะครับ เสียมารยาทแล้ว"
เสิ่นเพียนจือ: "?"
ตอนที่จ้าวหลิงเฟยกำลังจะลงมือ เสิ่นเพียนจือขมวดคิ้ว มองเหอลี่ฉุนอย่างระแวดระวัง: "ในประเทศจีน ใครกล้าทำอะไรตามอำเภอใจ?"
"อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ แค่เชิญคุณไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจหน่อย" สีหน้าของเหอลี่ฉุนก็เย็นชาเช่นกัน: "เสร็จแล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง ผมจะชดเชยค่าเสียหายทางจิตใจให้คุณ เชื่อว่าคุณจะพอใจ"
ฟังถึงตรงนี้ บนใบหน้าเรียบเฉยของเสิ่นเพียนจือก็เกิดการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ขึ้นในที่สุด
เหมือนกำลังมองสิ่งแปลกใหม่ มองเหอลี่ฉุน
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอคนที่มั่นใจขนาดนี้
ผู้ชายตรงหน้า ถ้าไม่ใช่คนรวยมหาศาล ก็คงเป็นคนที่มีปัญหาที่สมอง
ทันใดนั้นเอง เธอก็ปฏิเสธ: "ขอโทษด้วย ฉันไม่สนใจค่าชดเชยของคุณ ฉันไม่ไป"
"คุณไม่อยากไปเหรอ?"
เหอลี่ฉุนยกมือ ส่งสัญญาณให้จ้าวหลิงเฟยหยุด มองเสิ่นเพียนจือด้วยสายตาจริงใจ เหมือนกำลังถามความคิดเห็นของเธอจริง ๆ
เสิ่นเพียนจือมองเหอลี่ฉุนด้วยสายตาที่มองคนบ้า: "ใช่ ฉันไม่อยากไป และไม่ได้ตั้งใจจะไป มีอะไรอีกมั้ย"
"ได้" เหอลี่ฉุนพยักหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนที่ไม่ทำตามความต้องการของเขา หลังจากเหอลี่ฉุนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ก็กลับมาสงบอีกครั้ง: "ผมเคารพความคิดเห็นของคุณ"