เหอลี่ฉุนจ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่อาบไปด้วยน้ำตาของเสิ่นเสี่ยวเหนียนอย่างสงบนิ่ง ไม่ได้เข้าไปปลอบใจ "ผมจะไปคุยกับศาสตราจารย์เสิ่นเอง เธอต้องเข้าใจ"
ส่วนประโยคที่เสิ่นเสี่ยวเหนียนพูดเมื่อครู่ เหอลี่ฉุนไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
เพราะเขาตรวจดีเอ็นเอไปแล้ว
ถ้าเสิ่นเพียนจือเป็นแม่ที่แท้จริงของเสี่ยวเทียนจริง เขาคงรู้ตั้งนานแล้ว
น่าเสียดาย ที่ไม่ใช่
ตอนที่คนใช้กำลังจะกรูเข้าไปในห้อง
วินาทีนั้น
ความอัดอั้นทั้งมวลของเสิ่นเสี่ยวเหนียนก็พังทลายราวเขื่อนแตก เธอร้องไห้พลางเอาร่างบังประตูไว้ ปกป้องความเป็นส่วนตัวสุดท้ายของแม่ "ก่อนที่แม่ของหนูจะกลับมา หนูไม่ให้พวกคุณเข้าไป ไม่ให้! ไม่ให้!!"
เหอเสี่ยวเทียนก็เริ่มผิดหวังแล้ว จ้องมองเหอลี่ฉุนโดยไม่ปริปาก
สัมผัสได้ถึงแววตาของเด็กชาย เหอลี่ฉุนขมวดคิ้วเล็กน้อย สุดท้ายก็ยอมถอยหนึ่งก้าว หันไปพูดกับคุณหนูเสิ่นที่อยู่ข้างกาย "งั้นรอให้ศาสตราจารย์เสิ่นกลับมาก่อน แล้วคุณค่อยย้ายห้องไปพักเถอะ"
ดวงตาของคุณหนูเสิ่นวูบไหว พยักหน้าอย่างเข้าใจ
ตอนที่เหอลี่ฉุนพาคุณหนูเสิ่นไปพักที่ห้องอื่นชั่วคราว คนใช้ตามทางเดินก็แยกย้ายกันไป
เสิ่นเสี่ยวเหนียนยิ่งร้องไห้หนักกว่าเมื่อครู่อีก ถึงกับนั่งลงกับพื้นก้มหน้าร้องไห้โฮ "หนูเกลียดคุณพ่อ หนูเกลียดคุณพ่อ! เสี่ยวเหนียนไม่เอาเขามาเป็นคุณพ่ออีกแล้ว ไม่เอาแล้ว!"