สีหน้าของเสิ่นชิงหรูเปลี่ยนไปทันที
แน่นอนว่าเธอไม่ใช่คุณหนูเสิ่นคนนั้น!
แต่เรื่องนี้ เธอไม่มีทางพูดออกไปแน่นอน
ไม่ว่าจะเพื่อค่าปรับก้อนโต หรือเพื่อเช็คเปล่าที่เหอลี่ฉุนให้ไว้
เสิ่นชิงหรูเป็นนักแสดงอาชีพจริง ๆ เธอปรับสภาพจิตใจได้เร็ว แขนเสื้อทั้งสองข้างห้อยลง สีหน้าเหมือนจะร้องไห้: "ตอนนั้นฉันไม่มีกำลังจะปกป้องพวกเขา หลังจากคลอดลูก พวกเขาก็..."
"หมายความว่าไง?" สีหน้าเหอลี่ฉุนมืดลงแล้ว จับข้อมือเสิ่นชิงหรูแน่น: "พวกเขาเป็นอะไรไป?"
เสิ่นชิงหรูตกใจ
เธอไม่คิดว่าเหอลี่ฉุนจะมีปฏิกิริยาใหญ่ขนาดนี้
ดวงตากลมโตจ้องเหอลี่ฉุนอย่างไร้ทางสู้ บทพูดที่เตรียมไว้ทั้งหมด ลืมหมดแล้ว
"แค่ก ๆ ลี่ฉุน นายทำคุณหนูเสิ่นตกใจหมด แล้วที่นายพูดเมื่อกี้มันอะไรกัน? ฝาแฝดอะไร? ฝาแฝดชายหญิงอะไร? ไหน ๆ ก็ไหน ๆ" หลินอวิ๋นขมวดคิ้ว รีบดึงเหอลี่ฉุนกับเสิ่นชิงหรูออกจากกัน: "ทะเลาะกันให้วุ่นวาย เป็นอะไรไป คุณหนูเสิ่นให้กำเนิดหลานชายคนโตให้ตระกูลเหอของเรา นายอย่าไปรังแกเขา!"
ถึงแม้ในใจหลินอวิ๋น เสิ่นชิงหรูไม่ใช่ตัวเลือกแรกสำหรับลูกสะใภ้
แต่ไม่ว่ายังไง เสิ่นชิงหรูก็เป็นแม่แท้ ๆ ของเสี่ยวเทียน เธอไม่มีทางมองเหอลี่ฉุนรังแกผู้หญิงคนอื่นได้
หลังจากหลินอวิ๋นพูดจบ
เหอลี่ฉุนก็รู้ตัวว่าท่าทีของตัวเองรุนแรงเกินไป ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามปรับน้ำเสียง
ถึงแบบนั้น ใบหน้าเขาก็ยังมืดครึ้ม: "ขอโทษ เมื่อกี้ทำให้ตกใจ"