สีหน้าของเสิ่นเสี่ยวหานซับซ้อน
ใส่หน้ากากอนามัยอยู่ แน่นอนว่าต้องอึดอัด
แต่เขายังไม่พร้อมจะเปิดเผยตัวต่อหน้าคุณพ่อกับคุณแม่พร้อมกัน
ระหว่างที่เขาลังเลว่าจะถอดหน้ากากตอนนี้ดีไหม
เสิ่นเพียนจือที่อยู่ข้างๆ หันไปบอกนักวิจัยคนอื่นๆ “ไปกันเถอะ ฝากพวกคุณพาฉันเข้าไปดูก่อนหน่อยนะ รบกวนด้วย”
นักวิจัยในชุดกาวน์สีขาวหลายคนได้สติ พยักหน้า แล้วพาเสิ่นเพียนจือเดินเข้าไปในสถาบันวิจัยที่อยู่ตรงหน้าอย่างสุภาพ
พอเสิ่นเพียนจือไปแล้ว เซี่ยเฟ่ยก็หมดอารมณ์อยู่ป่วนเด็กต่อ รีบตามคนอื่นไปทันที
ตรงจุดนั้น
เหอลี่ฉุนขมวดคิ้วจ้องลูกชาย “หนูไม่อยากถอดหน้ากากต่อหน้าศาสตราจารย์เสิ่นงั้นเหรอ?”
เดิมทีเหอลี่ฉุนไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่ลูกชายใส่หน้ากากมากนัก
แต่เมื่อกี้
เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า หลังจากเสิ่นเพียนจือเดินจากไป แววตาที่เปิดเผยออกมาของลูกชายผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
เหอลี่ฉุนย่อตัวลง มองลูกชายในระดับสายตา “ทำไมล่ะ?”
ดวงตาของเสี่ยวหานสั่นไหวเล็กน้อย แล้วยังคงเงียบต่อไป
หลังจากที่สองพ่อลูกยืนนิ่งกันอยู่ไม่กี่วินาที
เหอลี่ฉุนจึงค่อยๆ เก็บสายตา แล้วยอมอ่อนข้อในที่สุด “ไปเถอะ อีกเดี๋ยวจัดการที่สถาบันวิจัยเสร็จแล้ว พ่อจะพาหนูไปที่บริษัท”
“อีกสองวัน หนูก็ต้องกลับไปโรงเรียนอนุบาลแล้วนะ”
เสี่ยวหานไม่พูดอะไร ยอมให้เหอลี่ฉุนอุ้มแต่โดยดี
นี่เป็นครั้งแรกนอกจากคุณแม่ ที่มีคนอุ้มเขาแบบนี้