ขณะนี้
เหอเสี่ยวเทียนยังไม่ทันสังเกตเห็นเซี่ยเฟ่ย
เขาจูงมือน้องสาวอย่างตื่นเต้น กำลังจะเข้าไปในสถาบันวิจัย
เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกเขาไว้
"เหอเสี่ยวเทียน?" เซี่ยเฟ่ยทิ้งบุหรี่ในมือ เหยียบดับ แล้วตบมือ ล้วงมือในกระเป๋ากางเกง มองเด็กสองคนที่ชะงักค้างอย่างสงสัย "นายเพิ่งไปเองไม่ใช่เหรอ กลับมาอีกทำไม?"
เซี่ยเฟ่ยจ้องเหอเสี่ยวเทียนที่เปลี่ยนชุดใหม่ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง "เหอลี่ฉุนล่ะ? ทำไมไม่ตามมาด้วย?"
ไม่คิดว่าจะเจอคนรู้จักที่นี่ สีหน้าของเหอเสี่ยวเทียนเริ่มระแวดระวัง
เสิ่นเสี่ยวเหนียนก็หยุดยืน มองไปมาระหว่างพี่เสี่ยวเทียนกับเซี่ยเฟ่ย
จะทำยังไงดีล่ะทีนี้?
ระหว่างที่ยืนค้างกัน
เซี่ยเฟ่ยยิ่งสงสัยหนัก เข้าไปบีบแก้มเหอเสี่ยวเทียนทีหนึ่ง "ถามนายอยู่เนี่ย พ่อของนายล่ะ? เขาไว้ใจให้นายออกมาคนเดียวเหรอ?"
สิ้นคำเซี่ยเฟ่ย
เหอเสี่ยวเทียนก็ทำหน้าตึง ดันมือของเซี่ยเฟ่ยออกไป ดวงตาสีดำขลับคู่หนึ่งจ้องเซี่ยเฟ่ยอย่างเชิงเตือน
"ไม่บอกก็ไม่บอกสิ จะจ้องฉันทำไมล่ะ?" เซี่ยเฟ่ยถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ในหัวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงสีหน้าตอนที่เหอลี่ฉุนโกรธขึ้นมา
เหมือนกับเหอเสี่ยวเทียนตรงหน้านี้ราวกับแกะ
เซี่ยเฟ่ยสะท้านเยือก หัวเราะแห้ง ๆ เกาหัว "เอาน่าเด็กน้อย ฉันไม่ถามนายแล้วก็ได้ แต่นายมาที่นี่คนเดียวทำไมเนี่ย?"
คำพูดเซี่ยเฟ่ยจบลง