ด่าเสร็จ เซี่ยเฟ่ยกอดอก มองเหอลี่ฉุนด้วยความสงสัย: "นายไม่ได้โดนหลอกนะ?"
"ยัยนั่น ฉันไม่ได้ข่าวคราวมาเป็นปีแล้ว นายบอกว่าเจอก็เจอเลย?"
เหอลี่ฉุนไม่ตอบคำพูดไร้สาระของเซี่ยเฟ่ย: "เสี่ยวเทียนไม่เป็นไรแล้ว นายกลับไปได้"
เซี่ยเฟ่ย: "..."
เซี่ยเฟ่ยโมโห
โมโหมาก
เมื่อเช้านี้ หมอนี่เพิ่งให้คนมาซ้อมเขาไปยกหนึ่ง
ตอนนี้ เขายังไม่ได้แก้แค้นเลย หมอนี่กลับทำเหมือนให้เขามาตามอารมณ์ จะให้มาก็มา จะให้ไปก็ไป???
มันอะไรกัน?
"เชี่ย! เหอลี่ฉุน แกคิดว่าฉันเป็นหมาหรือไง?" เซี่ยเฟ่ยหน้าดำค้ำเขียว ลุยเลยก็พร้อม
แต่ว่า
สายตาเดียวจากเหอลี่ฉุน
อารมณ์ทั้งหมดของเซี่ยเฟ่ยก็ถูกกดลงเสียสิ้น
เขาหัวเราะแห้งๆ แล้วลดแขนเสื้อลง: "เออ! ฉันไป เหอลี่ฉุน นายมันนัก!"
ตบก้นแล้ว เซี่ยเฟ่ยก็หันหลังเดินจากไป
ถึงประตู ก็หันกลับไปด่าเหอลี่ฉุนเบาๆ อีกสองคำด้วยความโมโห
เหอลี่ฉุนหันไปมอง: "เรียกฉัน?"
"...เปล่า" เซี่ยเฟ่ยกระตุกมุมปาก: "ลาก่อน!"
ที่คฤหาสน์หลังหนึ่งไม่ไกลจากย่านวิลล่าชานสุ่ยก่าง
บ้านพักว่านฮวา
ย่านวิลล่าที่เสิ่นเพียนจือพักอยู่ตอนนี้
ภายในคฤหาสน์
ซูหลงมาส่งเสิ่นเสี่ยวเหนียนกลับด้วยท่าทีกระดี๊กระด๊า
เสี่ยวเหนียนผมแกละสองข้าง หน้าม้าปิดหน้าผาก ดวงตากลมโตแวววาว ใบหน้างดงามเป็นประกายราวกับเจ้าหญิงในนิทาน
เธอสวมปีกนางฟ้าที่ซื้อจากสวนสนุก สาวเท้าสั้นๆ ตื่นเต้นวิ่งเข้าใส่เสิ่นเพียนจือที่นั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่: "คุณแม่จ๋า!"