จ้องมองข้อความที่เสิ่นชิงหรูส่งมา เสิ่นเพียนจือเม้มปาก ไม่ตอบกลับ
ตอนนี้ เรื่องพวกนั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด
สิ่งสำคัญที่สุดคือ เธอต้องเจอเสี่ยวเทียนเดี๋ยวนี้!
ส่วนเหอลี่ฉุนจะสืบหาข้อมูลจริงของเธอได้หรือไม่ ก็ต้องดูความสามารถของเขาแล้ว
พูดตามตรง
เสิ่นเพียนจือไม่ค่อยเชื่อว่าเหอลี่ฉุนจะสืบหาเธอเจอ เพราะถ้าเขาเก่งขนาดนั้นจริง ก็คงไม่เชื่อคำโกหกทุกอย่างของเธอหรอก
ภาพตอนที่เหอลี่ฉุนลังเลแล้วยอมไปทำความสะอาดตัวให้ศาสตราจารย์เสิ่นตรวจแวบผ่านในหัว
มุมปากของเสิ่นเพียนจือยกขึ้นเล็กน้อย
มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถ สีหน้าของเสิ่นเพียนจือกลับมาเย็นชาอีกครั้ง สั่งคนขับรถว่า "รบกวนคุณ ขับให้เร็วที่สุด"
"ครับ!"
ทันใดนั้น
รถก็พุ่งออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง
อีกด้านหนึ่ง
ไห่เฉิง
หน้าประตูสถาบันภาพยนตร์
เสิ่นชิงหรูจ้องพวกชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหาตรงหน้า ใบหน้าเล็กซีดขาว มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สปอนเซอร์ลึกลับคนนั้นยังไม่ตอบข้อความเธอเลย
"คุณหนูเสิ่น ถ้าคุณบอกตามตรง พวกเราจะไม่ทำอะไรคุณ" จ้าวหลิงเฟยยิ้มมุมปาก ใบหน้าฉายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงยืดยาว "ฮิฮิ แต่ถ้าคุณไม่บอกตามจริง ก็อย่ามาโทษพวกเราล่ะ"
ก้าวเข้าไปอีกก้าว
รอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าจ้าวหลิงเฟยยิ่งเข้มข้น "คุณหนูเสิ่น คุณพูดเองเถอะ ผมว่าคงไม่ต้องให้ผมถามอะไรมากแล้ว"
เสิ่นชิงหรูไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ ตัวสั่นเทิ้มแนบชิดกำแพงนอกมหาวิทยาลัย
เธอชำเลืองมองรอบ ๆ ห่างออกไปไม่กี่เมตรยังมีนักเรียนเดินเข้าออกมหาวิทยาลัยต่อเนื่อง