เหอลี่ฉุนไม่ตอบคำถามของหลินอวิ๋น
ก้าวเท้ายาวๆ มุ่งไปทางห้องเด็ก
บิดลูกบิดประตู พบว่าล็อกจากด้านในแล้ว
เหอลี่ฉุนขมวดคิ้ว ไม่เคาะประตู แต่กวาดตามองแม่บ้านในโถงทางเดิน "ไปเอากุญแจมา"
ภายในห้องเด็ก
เสิ่นเพียนจือตาแดงก่ำ จ้องมองเหอเสี่ยวเทียนที่หลับสนิท
ใบหน้าที่เหมือนเสี่ยวหานราวกับถอดแบบ ปรากฏอยู่ในสายตาของเธอ
เธอควรรู้ตั้งแต่แรก
ตอนเจอกันครั้งแรก เธอก็ควรรู้แล้ว
น่าเสียดาย ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไร
เสิ่นเพียนจือก้าวเท้าช้าๆ มุ่งหน้าไปหาเสี่ยวเทียน ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า
นี่คือลูกน้อยที่เธอคิดถึงมาตลอด 4 ปี
เธออยากฟังเขาเรียกเธอว่าแม่สักคำเหลือเกิน
เสิ่นเพียนจือเข้าใกล้เตียงเด็ก จ้องมองใบหน้าน้อยที่หลับใหล หัวใจส่วนลึกที่สุดอ่อนยวบ
น้ำตาหยดลงหลังมือ แต่เธอไม่รู้สึกตัวเลย
ยื่นมือหมายลูบใบหน้าเสี่ยวเทียน แต่ก็หดมือที่ยกค้างกลางอากาศกลับมา
เธอกลัวว่านี่เป็นเพียงความฝัน ฝันหวานที่ฉายซ้ำในหัวไม่รู้กี่ครั้ง
หากนี่คือความฝันจริงๆ
เธอขออย่าให้ตื่นเลยก็ดี
เสียงปลดล็อกประตูดึงสติเสิ่นเพียนจือกลับมา เธอรีบเช็ดน้ำตา หันมองไปทางประตู
ประตูเปิดออก
เหอลี่ฉุนยืนหน้าตึงอยู่หน้าประตู ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องเธอ "ศาสตราจารย์เสิ่น ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ ออกมาได้ไหม"