เสิ่นเพียนจือจ้องไปที่ช่องผลตรวจ
ผลตรวจดีเอ็นเอ: ความสัมพันธ์ทางสายเลือดยืนยันแล้ว
ในวินาทีนี้
เสิ่นเพียนจือรู้สึกว่าไหล่ทั้งสองข้างของเธอสั่นเทาเล็กน้อย
ขอบตาก็แดงขึ้นมาในชั่วพริบตา
เธอน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว!
หัวใจเต้นแรงไม่ยอมสงบลงง่าย ๆ เสิ่นเพียนจือยืนอยู่กับที่ จ้องมองผลลัพธ์บนหน้าจออยู่นาน
สมบัติของเธอยังมีชีวิตอยู่ ลูกคนแรกที่เธอคลอดออกมาในปีนั้น ยังมีชีวิตอยู่!
ดีจัง
ดีจริง ๆ!
วินาทีนี้ เธอไม่อาจควบคุมอารมณ์ที่เก็บกดไว้ตลอดหลายปีนี้ได้อีกต่อไป ทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้โฮ
หลายปีมานี้ เธอไม่เคยหยุดคิดถึงและรู้สึกผิดต่อลูกคนแรกเลย
หลายครั้งที่เธอคิดว่า ถ้าปีนั้นเธอกล้าหาญกว่านี้ ออกจากตระกูลเสิ่นเร็วกว่านี้ บางทีสมบัติของเธอคงไม่ตาย
บางทีในยามดึก คิดถึงจนสุดหัวใจ เธอแทบอยากจะเอาชีวิตตัวเองไปแลกชีวิตของลูกคนแรกกลับคืนมา
ตอนนี้ ฟ้าบอกเธอว่า ลูกของเธอยังมีชีวิตอยู่
เธอจะไม่ดีใจได้ยังไง!
ใช้เวลานานกว่าจะทำใจให้สงบลงได้
ตอนที่เสิ่นเพียนจือเดินออกจากห้องแล็บ นอกจากขอบตาจะแดงเล็กน้อยแล้ว สีหน้าบนใบหน้าก็กลับเป็นปกติ
หลังจากคืนกุญแจห้องแล็บให้ผู้ดูแลโรงพยาบาลแล้ว เสิ่นเพียนจือก็ก้าวเท้าเร็ว ๆ มุ่งหน้าไปทางประตูโรงพยาบาล
เธอจะไปหาเหอเสี่ยวเทียน!
เธอจะไปหาสมบัติของเธอ!