แววตาของเหอลี่ฉุนฉายความหมายลึกซึ้ง นัยน์ตาสีดำจับจ้องคนในอ้อมแขน “คุณหนูเสิ่น ยังไม่คิดจะลุกอีกหรือ”
พอรู้ตัวว่าเขาพูดอะไร เสิ่นเพียนจือก็หลบตา แล้วรีบผละออกจากอ้อมแขนเขาทันที
ทั้งที่แก้มร้อนผ่าว แต่เธอยังทำเป็นสงบนิ่ง “เมื่อกี้ ขอบคุณนะ”
“ไม่มีอะไร” เหอลี่ฉุนจัดแขนเสื้อใหม่ มองเสิ่นเพียนจือแล้วเอ่ยอย่างมีนัย “คุณหนูเสิ่นมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า”
“เปล่า” เสิ่นเพียนจือก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเหอลี่ฉุน
แค่เห็นใบหน้าตรงหน้า
เธอก็จะนึกถึงภาพในกล้องวงจรปิด
นึกถึง ภาพเหอลี่ฉุนถูกเธอกดอยู่ข้างล่างในกล้อง
กระแอมไอเพื่อกลบความเขินอาย เสิ่นเพียนจือพูดอย่างประหม่า “ฉันกลับห้องไปพักก่อนแล้วกัน อ้อ อาการนอนไม่หลับของคุณดูจะหนักอยู่ ยาจีนที่จ่ายให้คราวก่อน อย่าลืมกินนะ”
พูดจบ
เสิ่นเพียนจือก็รีบกลับห้องนอนตัวเองทันที
ที่เดิม
เหอลี่ฉุนจับจ้องแผ่นหลังของเสิ่นเพียนจือจนหายลับไปจากประตู ถึงค่อยๆ ดึงสายตากลับมาเงียบๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา
เงาร่างชุดดำก็ปรากฏในห้องหนังสือของเหอลี่ฉุน
“ท่านเหอ ตัวอย่างเส้นผมที่คุณต้องการ ได้มาแล้วครับ”
หลังจากได้ยิน
เหอลี่ฉุนก็ลุกขึ้นทันที แสงสว่างวาบในดวงตาสีดำ น้ำเสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัด “เตรียมรถ ไปโรงพยาบาล!”
“ครับ!”
ครั้งก่อน
ผลตรวจดีเอ็นเอระบุว่าเสิ่นเพียนจือกับเสี่ยวเทียนไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือด