เสี่ยวเทียนกะพริบตาปริบ ๆ หันไปมองน้องสาวเสิ่นเสี่ยวเหนียน ใช้สายตาถามว่าเธอเขียนโปรแกรมเสร็จหรือยัง
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของพี่ชาย
เสิ่นเสี่ยวเหนียนก็เงียบลงยิ่งกว่าเมื่อครู่
ท่ามกลางความเงียบ
เสิ่นเสี่ยวหานที่คอยดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ มาตลอด หลุดหัวเราะออกมาดังพรืด
เสี่ยวเหนียนจ้องมองพี่ชายเสี่ยวหานด้วยสายตาเคือง ๆ “หัวเราะอะไร? หึ รอบนั้นไม่นับ เราเริ่มใหม่!”
“ต้องเป็นเพราะคอมพ์พี่เก่าไป ทำงานไม่ลื่นไหล พี่เลยแพ้แน่ ๆ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวเหนียนหายไปจนหมดสิ้น สายตาของเธอจับจ้องไปที่คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ของเสิ่นเสี่ยวหานอย่างอิจฉา “พี่ชาย ขอยืมคอมพ์พี่หน่อยได้ไหม?”
เสิ่นเสี่ยวหานไม่ตอบคำถามของน้องสาว ดวงตาสีดำคู่นั้นกลับมองไปที่เหอเสี่ยวเทียนด้วยความสงสัย “นายเล่นคอมพิวเตอร์เป็นเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำถามนี้
เสิ่นเสี่ยวเหนียนก็ได้สติ
พี่ชายของเธอ เหอเสี่ยวเทียน เคยมีประสบการณ์กับคอมพิวเตอร์มาก่อนแล้ว! ไม่ใช่มือใหม่ที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เลยสักหน่อย!
เสิ่นเสี่ยวเหนียนสูดลมหายใจเฮือก “พี่เสี่ยวเทียน พี่ก็เล่นคอมพ์เป็นด้วยเหรอ?!”
สิ่งที่เสี่ยวเหนียนเคยภาคภูมิใจที่สุด ในตอนนี้ ต่อหน้าพี่ชายทั้งสอง กลับพ่ายแพ้หมดรูป
นั่นทำให้เธอรู้สึกห่อเหี่ยวมาก
เหอเสี่ยวเทียนก็ไม่ปิดบัง ยิ้มพลางพยักหน้า แล้วใช้ภาษามือสื่อสาร “อืม รู้มานิดหน่อย”
เสิ่นเสี่ยวเหนียนทำหน้าเหวอ เกาหัวแกรก ๆ “พี่เสี่ยวเทียน พี่พูดอะไรน่ะ? หนูดูไม่ออก......”
“เขาบอกว่า เขารู้เรื่องคอมพิวเตอร์นิดหน่อย” เสิ่นเสี่ยวหานเป็นล่ามให้กับน้องสาวอยู่ข้าง ๆ