เสี่ยวเหนียนตกใจจนมือถือหลุดมือ
เงยหน้าขึ้น ยิ้มแข็ง ๆ มองเสิ่นเพียนจือที่สีหน้าเย็นชา: “แม่ แม่กลับมาได้ยังไงคะ ไม่ได้ไปบริษัทเหรอ”
“กำลังจะไป แต่ลืมกระเป๋า”
เสิ่นเพียนจือก้มลงมองมือถือที่อยู่ใกล้เท้า แล้วก้มเก็บขึ้นมา
บนหน้าจอ คือข้อความที่เสี่ยวเหนียนส่งให้เหอลี่ฉุนตั้งแต่เช้านี้
มิน่าล่ะระหว่างทาง เสี่ยวเหนียนคอยถามว่าย้ายไปอยู่ที่ไหน
เสิ่นเพียนจือมองข้อความที่เสี่ยวเหนียนเพิ่งพิมพ์เสร็จ ยังไม่ได้ส่ง เธอเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวเหนียน: “ดูท่า มือถือเครื่องนี้เธอยังไม่จำเป็นต้องใช้ ฉันขอเก็บไว้ก่อนแล้วกัน”
“แม่ แม่เห็นแล้วเหรอ...”
เสี่ยวเหนียนหน้านิ่ง ยิ้มฝืด ๆ: “แม่ เสี่ยวเหนียนผิดแล้ว ต่อจากนี้เสี่ยวเหนียนจะไม่ส่งข้อความมั่ว ๆ อีกแล้ว แม่อย่าเก็บมือถือไปเลยนะ”
ถ้ามือถือถูกเก็บไป แล้วแม่เผลอส่งข้อความหาพ่อขึ้นมาละก็แย่สิ
หน้าเล็ก ๆ ย่นยู่ มือเล็ก ๆ ยื่นไปดึงแขนเสื้อเสิ่นเพียนจือเบา ๆ: “แม่ เนี่ยนเนี่ยนรู้แล้วว่าผิด เนี่ยนเนี่ยนสัญญาว่าจะไม่ส่งข้อความมั่ว ๆ อีก สัญญา!”
สายตาเสิ่นเพียนจือมองเด็กน้อยอยู่นาน จู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจ: “อืม เชื่อเธอก็ได้”
เสี่ยวเหนียนเบิกตากว้าง: “!”
แม่ครั้งนี้พูดจาง่ายจังเลยนะ!
ในขณะที่รอยยิ้มบนหน้าเสี่ยวเหนียนเพิ่งจะคลี่ออก เตรียมจะรับมือถือคืน ในสายตาเสี่ยวเหนียน
เสิ่นเพียนจือต่อหน้าเธอ ถอดซิมการ์ดออก
รอยยิ้มบนหน้าเสี่ยวเหนียนแข็งทื่อ มองมือถือที่ไร้ซิมการ์ดกลับมาอยู่ในมือตัวเอง สายตาเล็ก ๆ จ้องเสิ่นเพียนจืออย่างน้อยใจ
“มือถือคืนให้เธอแล้ว เอาไปใช้ได้ ส่วนซิมการ์ด ฉันขอเก็บไว้ก่อน”
เสิ่นเพียนจือสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตากลับแฝงความขบขัน
ไม่ให้เสี่ยวเหนียนมีโอกาสพูดต่อ เสิ่นเพียนจือหันหลังเดินจากไป
ครั้งนี้ ความรู้สึกเหมือนมีอะไรผิดปกติที่เธอรู้สึกเมื่อครู่ หายไปหมดสิ้นแล้ว
โถงกลางวิลล่า
เสี่ยวเหนียนหน้าบึ้ง มือถือในมือไม่น่าดึงดูดอีกต่อไป
บ้านพักว่านฮวา หน้าประตู
เสิ่นเพียนจือนั่งอยู่เบาะหลัง มองซิมการ์ดในมืออย่างสนใจ แล้วเสียบลงในช่องซิมการ์ดที่ว่างของมือถือตัวเอง
พอดี
ข้อความของเหอลี่ฉุนส่งมาอีกหนึ่งข้อความ: “ฉันจะถึงแล้ว ย่าทวดของเธอมีของที่กินไม่ได้หรือเปล่า”